ایران، بافت اتنیکی آن و جهان: گزارشی از کمیسیون دیپلوماتیک آزربایجان
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------

(این گزارش ترجمه و تلخیص یکساعت و نیم تحلیل اخیر دکتر علیرضا نظمی افشار به سیاستگزاران و سیاستمداران ایالات متحده آمریکا میباشد)

امروزه ایران خطری واضح و جدی بالاعمّ برای جهان و بالاخصّ برای ایالات متحده و اروپا بحساب می آید.

این ادعا، بر سه استدلال مبتنی میباشد:

۱– جمهوری اسلامی ایران یک حکومت توتالیتر میلیتاریزه میباشد که فعالانه مشتاق قدرت نمائی در منطقه است.
ایران جدی ترین مانع ومشکل ساز پروسه صلح و دمکراسی در خاور میانه است. بالاتر از آن، این رژیم تهدیدِ جدیِ نظامی برای ممالک همجوار خود نظیر ترکیه، آزربایجان، کشورهای آسیای مرکزی، اسرائیل و اروپا که بصورت سکولار و دموکراتیک اداره میشوند محسوب میگردد.

۲– ایران، با سازمان دادن مناطق هلال شیعی، دسترس ونفوذِ خود را به ماورای مرز های خود توسعه میدهد.
میتوان گفت که جمهوری اسلامی ایران، خطرناک ترین برنامه ریز، مشوق، مبلغ، و صادر کننده اسلام و تشیعِ فاندمنتال، به ممالک خلیج عربی، عراق، لبنان، آزربایجان، آسیای مرکزی،سایر ممالک مسلمان، و حتی اروپا و آمریکاست.

۳– ساختار حکومتی-سیاسی ایران، در طول تاریخ، “امپریالیزمِ متجاوزِ پارسی” و شوونیزم آریائی بوده است.
نتیجته طبیعی چنین فرهنگ طولانیِ متجاوز و متعرض، اشیاق درونی و آمادگی فکری برای تجاوز وتعرض به ممالک همجوار نظیر بحرین، جزایر خلیج، و آزربایجان میباشد.

در این برهه، تنها راه عملی برای خنثی کردن تهدیدهای مذکور، حمایت از پروسه دموکراتیزه کردن آن، بر مبنای مرزهایِ هویت ملی، بمنظور تقلیل فاجعه برخوردهای اتنیکی و جنگ داخلی است. یک ایران غیر متمرکز، بدلایلِ سه گانه زیرین، نه تنها خطری برای جهان آزاد بحساب نمیآید، بلکه یک دوست احتمالی نیر برای ایالات متحده خواهد بود.


۱– در یک ایران غیر متمرکز، تنها اتنیکِ میلیتانت و فاندمنتالیست آن یعنی پیروانِ شیعه امامیه فارس (اقلیتی که امروزه درقدرت هستند)، از امکانات سلطه جویی منزوی شده، و امکان ویرانگری نخواهند داشت.
برای درک صحیح این مطلب، فهمِ محرکه های فرهنگی درمحتوای دایره مذهبی بسیار ضروری است. شیعیان غیر فارس ایران، نظیر ترکان آزربایجان، ترکان قشقائی، ترکان خراسان، از نظر فرهنگی و تاریخی، ملتهائی سکولار بوده، و اغلب متناوبا” با شیعیان دوازده امامی فارس در تغایر و تقابل بوده اند. علاوه بر آن، ملل دیگر غیر فارس نیز نظیر ملتهای سنی مذهب، طبعا در مقابله مستمر با تشییع فاندمنتالِ فارس میباشند.

ترکان شیعه آزربایجان، قویترین سد، و جدی ترین معارض، در برابرِ شیعه فاندمنتال فارس بوده، اند. نمونه های بارز این تعارض،و دوگانگی فرهنگی درتشیع ایران را در ۱: تفکرات و تعالیم حضرت آیت الله العظمی شریعتمداری و حزبِ خلقِ مسلمان، و مخالفت معظمٌ له، به موارد مشخص قانون اساسی جمهوری اسلامی و ولایت فقیه، حکومت متمرکز، و استبداد فرهنگی وزبانی، ۲: قیام ملت آزربایجان در آغاز جمهوری اسلامی، ۳: قیام ها و مبارزات ملی اخیر آزربایجان بر علیه حکومت خودکامه تهران.

۲- یک ایران غیر متمرکز، خطر برخوردهای مرزی را برای همیشه از بین خواهد برد.
تمام ملتهای غیرفارس ایران، درحواشی مرزی مملکت، و هم مرزی با ملتها و اتنیکهای خودی زندگی میکنند، نظیر ترکان آزربایجان باجمهوری های ترکیه و آزربایجان، کردها بامنطقه خودمختارکردهای شمال عراق، اعراب با عراق وسایر کشور های حوزه خلیج عربی، بلوچستان با بلوچهای پاکستان، فارسها باهمنوعان خود در شمال غربی پاکستان و افغانستان، و ترکمنها با جمهوری ترکمنستان. بدین تربیت، نه تنها امکان یک برخورد و منازعه مرزی منتفی است بلکه تنها راه آسان، کم هزینه، و معقو ل برای تثبیت صلح پایدار در این منطقهِ بسیار حساسِ استراتژیک، بین خلیج عرب و دریای خزر که از نظر اقتصادی نیز حیاتی میباشد، بنظر میرسد.

۳– نقطه پایانی برای صدور ائدئولوژی و نقطه ختامی برای بلهوسی های اتمی.
با انزوای شیعه فارس فاندمنتالیست،طبعا ملتهای غیرفارس خود رااز تعالیم “فاندمنتالیزم شیعه فارس” کنار خواهندکشید. ملتهای غیر فارسِ محدوده ایران، از رویاهای تجاوزطلبانه امپراطوری پارسی و بلند پروازی های خصومت آمیز آن خسته شده اند. آنها،از تبدیل ایران بیک کشور کاملا نظامی، در تقابل و عناد باکشور های جهان، جولانگاه نمایشات اتمی، و سنگری برای صدور ایدئولوژی ضد غرب، ضد اسرائیل، و ضد آمریکائی راضی نیستند.

راهکار شفافی برای این مشکل وجود دارد. انتقال ایران از یک کشور “دیکتاتوریِ نظامیِ توتالیترِتروریستِ فارس محور” به یک “کشورِ آرامِ صلح آمیزِ همسایه دوستِ دموکراتِ فدرال”و متحد دنیای غرب، ساده تر از آنست که بنظر میرسد:

۱– سه هزار سال سابقهِ مناطق خود مختار
از آغاز تاریخ، تا کودتای پهلوی،(فقط ۷۵ سال اخیر) منطقه ای که امروز ایران نامیده میشود، چندین ملتِ مستقر در این فلات، با حکومتهای محلیِ مستقل*، در همزیستی و هارمونی زندگی میکردند. در این سرزمین حکومتهای فدرال منطقه ای، تنهاساختار حکومتی مرسوم بوده است .

۲– آرزو و حمایت ۷۰٪ مردم مملکت
شیعیان پارسی، فقط ۳۰٪ نفوس این مملکت هستند، وملتهای غیرفارس اکثریت مطلق مردم این کشور را تشکیل میدهند. انتقال بیک سیستم حکومتیِ فدرالِ ملی، نه تنها بااکثریت مرم ایران حمایت میشود، بلکه تنها در خواست مشترک تمام ملتهای ایران اعم از آزربایجانی وکرد و ترکمن و عرب و بلوچ و لر نیز هست.

۳– فدرالیسم یک روش مقبول منطقه
کشور های همجوار ایران، اعم از پاکستان، عراق، امارات متحده عربی….. همگی با نوعی حکومتِ فدرال اداره میشوند.

اگرمبارزات و خواستهای ملتهای ایرانی مورد حمایت قرار گیرد، پروسه حل مشکل، میتواند بی درد سر، بدون خونریزی، و آسان، تا نیل به استقرار حکومتی فدرال، پیش برود. و در صورت بی اعتنائی و عدم حمایت میتواند به پروسه ای خونین و خطرناک،و بالکانیزه شدن بیانجامد. سه چالش اصلی عبارتند از:

۱– فقدان واقع بینی و عدم حمایت
حمایت سیاسی، فرهنگی،و معنویِ جهان غرب خاصه ایالات متحده آمریکا، متوجه ملتهای دوستدار غرب و سکولار،نشده است تا با پس کشورِ خود را ازسلطه فاندمنتالیست های شیعه فارس، و با مشارکت هم، حکومتی سکولار، غیر متجاوز، و دوستانهِ فدرال اتنیکی بر پا نمایند.

۲– ادامه حمایت از ماشین تبلیغاتی شیعه فارس
استرداد “صدای آمریکای فارسی” و “رادیو فرد” ازاشغالِ صاحبان تفکر فارس،که مستقیم و غیر مستقیم، و با صرف بودجه پرداختی مودیان مالیاتیِ آمریکا، و صدای مردم آمریکا، مامور هماهنگیِ و همسوئی با جمهوری اسلامی ایران برای تثبیت و حفظ تفکر شونیستی پارسی، و ادامه سلطه آنان میباشند.

۳– انتخاب یک هم پیمان قابل اعتماد، بجای دست و پنجه نرم کردن با یک رژیم ناسازگار
ایالات متحده آمریکا، بایستی واقعیتِ ترکان آزربایجان را که ۴۰٪ جمعیت ایران هستند، درک نماید. بنا به اظهارات اخیر انتخاباتیِ مسولان جمهوری اسلامی، آزربایجان، اراده ۱۳.۵ ملیون رای را در دست دارد و قدرت تغییر دهنده انتخابات است.

علیرضا نظمی افشار
۱۰/۰۹/۲۰۰۹

Read more- Ardı- بقيه- آردي

IRAN, ITS ETHNICITIES AND THE WORLD: Briefing by Azerbaijan Diplomatic Commission
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------
Iran today represents a clear and eminent danger to the world in general and United States and Europe, in particular. This is supported by three facts:

1. The Islamic Republic of Iran is a totalitarian militarist regime, actively looking to flex its militaristic muscle throughout the region. It represents the most serious obstacle in the Middle East for peace and democracy. More importantly, it is an actual military threat to the region’s secular and democratic countries like Turkey, Azerbaijan, Central Asian States, Israel and even Europe (including Albania, Kosovo, Bosnia-Herzegovina …).

2. Iran has created the Shi’ite Crescent – expanding its reach and influence far beyond its borders. As such, it is the most dangerous, planner, promoter, advocate and exporter of Fundamental Islam and Shi’ism to the Gulf countries, Iraq, Lebanon, Azerbaijan, Central Asia, other Islamic countries, and even Europe (including Albania, Kosovo, Bosnia-Herzegovina …) and United States.

3. Iran’s political structure has long promoted “Persian Aggression and Imperialism” and Arian chauvinism. The result is the deep desire and readiness to invade neighboring countries like Bahrain, Gulf Islands, and Azerbaijan.

The only feasible way of neutralizing the aforementioned threat is to assist this country’s transition to a decentralized country based on ethnic borders in order to minimize future ethnic conflicts and potential civil wars. A decentralized Iran would be a potential ally of the USA and no threat to the world for the following reasons:

1. In a decentralized Iran, the most militaristic and Fundamentalist ethnic group i.e. Persians (a minority) that is currently in power will be isolated and rendered harmless. It is critical to understand the cultural dynamics within the religious context. The non-Persian Shi’ite ethnicities of Iran, such as Azerbaijani Turks, Gashghi Turks, and Khorasan Turks are historically and culturally secular – and have often been at odds with the Persian Shi’ites. In addition, other ethnicities such as Sunnis are also opponents of fundamentalist Persian Shi’ism. The Shi’ite Turks of Iran’s Azerbaijan Provinces are and have been the main force against Persian fundamental Shi’ism in Iran.

Examples of this cultural divide within Shi’ism are: 1) the Ayatollah Shriatmedar and his party’s (Hezb e Khalqe Mosalman) opposition to the Islamic Republic’s totalitarian constitution and Supreme Leader Khomeini, 2) the Tabriz riot in the first year of the revolution, and 3) the recent Azerbaijani movements against Tehran.




2. A decentralized Iran will have minimal border conflicts. All non-Persian ethnic groups of Iran live on the border with their own ethnicity on the other side of Iran, such as the Azeri Turks with the Republic of Azerbaijan and Turkey, the Kurds with the Autonomous region of Northern Iraq, the Arabs with Iraqi Arabs and other Gulf countries, the Balouchs with Pakistani Balouchs, the Persians with Northwest Pakistan and Western Afghanistan, and Turkmens with the Republic of Turkmenistan. Therefore, future border conflicts are less likely, which will contribute to creating a more stable and peaceful region in a politically troublesome and economically crucial part of the world between the Arabian Gulf and the Caspian Region.

3. End to exporting of ideology and an end to nuclear ambition. With Fundamentalist Persian Shi’ites isolated, other ethnicities within Iran can divorce themselves from Persian Shi’ites’ rhetoric. Most non-Persian ethnicities of Iran are tired of “the Persian dream” of old imperialism and its aggressive ambitions. They do not believe and do not support making the country a militant state, a world enemy, a nuclear power and a base for exporting anti-Western, anti-Israeli and anti-American ideology.

There is a clear road map to resolution. Transition from a “Persian-centric, militant, Shi’ite, totalitarian, terrorist dictatorship” Iran to a more settled, peace-loving, neighbor-friendly and democratic Western ally federal nation is not as difficult as it may appear:

a. 3000 years of autonomous regions. From the dawn of the history to the Pahlavi coup (only 75 years ago), Iran was ruled in harmony by several autonomous regional ethnicities. Historically, Federalism was the natural system of governance among these regions.

b. Desire and support of 70% of population. Persian Shi’ites in Iran are a 30% minority and non-Persians are the majority of the country. A transition to a Federal system is actually supported by all other ethnicities like Azeri Turks, Turkmens, Kurds, Arabs, Balouchs, and Lors.

c. A regional trend. The neighboring countries of Iran, Pakistan; Iraq; UAE; etc, all are governed by some kind of Federal system.

The path to resolution can be a painless, bloodless, and easy process, if the ethnicity’s struggle is supported for peaceful transformation, or it can turn into a bloody, dangerous Balkanization if neglected.

The main specific challenges include the following three issues:

1. Lack of realistic vision or support. The Western world’s political, cultural and moral support, especially from the US, has not been directed to the pro-Western, secular ethnicities to take the country back from Persian Shi’ite fundamentalists and share it with secular, non-aggressive, friendly Federal ethnicities.

2. Continued support to the Persian Shi’ites’ propaganda machine. Taking back the VOA-Persian section and Radio Farda from the monopoly of Persians who are directly and indirectly coordinating to use United States taxpayer money and American Voice in exactly the opposite direction to assist the Islamic Republic in keeping Persian chauvinist mentality and monopoly in power.

3. Choosing a dependable ally rather than working with a uncooperative regime. The US should be assisting Azerbaijani Turks who are 40% of the nation. As per the Islamic Republic’s recent admission that Azerbaijanis hold 13.5 million votes, and they are the real determining factor in Iran’s destiny.

Alireza Nazmi Afshar

alnazmi@yahoo.com

(209)606-2947

Read more- Ardı- بقيه- آردي

براي تركان ساكن در ايران -دوازدهم نوامبر 2009 سازمان ملل، ژنو - سویس
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------

خانمها و آقایان

من امروز به اینجا آمده ام، که به سخنان برادران و خواهرانم از تمام دنیا گوش فراداده، درد های آنها را لمس کرده، در خشم و استیصال آنها مشارکت کنم. من به اینجا آمده ام که یکبار دیگر، بی عدالتی، و تبعیض غیرانسانی را که در کشورم ایران اتفاق می افتد، بگوش جهانیان برسانم.

امروز من با شما فقط از یک چهرهِ دیکرِ "حکومتِ شوونیستی" یعنی، "فقدان مشارکت سیاسی" گفتگو خواهم کرد.

روح اعلامیه حقوق بشر، در سیستمی متجلی است که "شرایط مناسب و بیطرفانه را برای مشارکت تمام اتباع خود فراهم کند"

بدون مشارکتِ سیاسیِ موثر، شهروندان، هرگز، آنگونه که ماده 21 منشور جهانی حقوق بشر، در نظر دارد، "امکان دخالت همگانی درادارهِ امور" ونتیجتا، "دسترسی عادلانه، به تمام مواهب" در کشور خویش را نخواهند داشت.

متاسفانه، قریب یک قرن است که سیستمِ متضمنِ "مشارکت سیاسی" در ایران شکسته، در واقع، قومیت فارس و فارس گرا، با تمرکز تمام قوا، برای حفظ غاصبانه خود در قدرت، آنرا لگد کوب کرده است. رژیم انحصاری فارس، بطور سیستماتیک، پروسه انتخابات، و انتصاباتِ اداری و نظامی را، تحت کنترل خود گرفته، تا مطمئن شود که هفتاد در صدِ مردم ایران، در مراحلِ قانونگزاری و تصمیم گیری برای سرنوشت خود، کوچکتریت دخالتی ندارند.


پروسه انتخابات در ایران، فقط یک دسیسه است؛

برای اینکه کشوری قادر به انجام انتخاباتی عادلانه باشد، دو شرط ضروری است که:
1 – تمام شهروندانِ واجد شرایط، آزادانه، رای خود را اعلام، و تمام آرا، "کَما هُو حَقّه"، محاسبه شوند.

2 – ولی، حتی، شرط ارجح اینست که کاندیدا ها، مظهر اراده و خواست مردم باشند.

در ایران، این هر دو شرط بطور فاجعه آمیزی شکسته است.

گروه حاکم در ایران، امکان کاندیداتوری را برای داوطلبان، بشدت کنترل، و با این عمل، نتیج انتخابات را رقم میزنند. کاری نه تازه، نه پیچیده، اما بشدت موثر و نتیجه بخش.

در ایران، پروسه انتخابات، با مرحله "حذف" آغاز میشود. از لیست داوطلبان، آنهائی مجاز به کاندیداتوری میشوند، که نه تنها، مقبولِ رای دهندگان نیستند، و به حقوق اولیهِ ملیت هایِ غیرفارس مطلقا اعتقتدی ندارند، بلکه بالعکس، در تضاد با آنها نیز، هستند.

آنهائی مجاز به کاندیداتوری، میشوند که گروه در قدرت و حاکمیت را، حق یا ناحق، حمایت میکنند. اگر بهر دلیلی رژیم حاکم، کسی از ملیت های غیر فارس را مجاز به کاندیداتوری کند، کسی خواهد بود، که در تحت کنترل و فرمانِ اقلیت حاکم است، نه نماینده واقعی ملتهای ایرانی.

بعد از آنکه کاندیدا ها منصوب شدند، "سیرک مبارزات انتخاباتی" و اخذ آرا، آغاز میشود که صرفا، نمایشِ سرابی از دموکراسی و بمنظور تایید انتصابات مورد نظر حکومت است.

برای نمونه، در انتخابات اخیر، گروه کثیری از ترکان ایران، "اکبر اعلمی" را که دولتمردی با سابقه، از بدنه رژیم بود، حمایت کردند. ولی صرفا به دلیل توجه نسبی ایشان به مسایل ملی ترکان ایران، "شورای نگهبان" اجاره کاندیداتوری ایشان را تایید نکرد. در ایران، فقط، "ساواک" در رژیم شاه، تصمیم میگرفت که چه کسی میتواند در انتخابات، کاندیدا شود و امروز"شورای نگهبان" . این صرفا یک سرابی از "توهمِ حقِ انتخاب" برای مردم است.

این سیستم قهار، با حفظ اقلیت حاکم در مصادر قدرت، صدایِ هفتاد در صد شهروندان را در گلو خفه، و حقوق خدا دادی آنان را لگد کوب میکند.

ادامه این روش در دراز مدت، برای بیان اعتراض و ابراز خشم و استیصال، راهی، جز، جنگ و خون و آتش باقی نمیگذارد(آنگونه که آغاز آنرا بچشم میبینیم)
رل حکومت در پروسهِ انتخابات، صرفا باید به نظارت در ثبت نام، و احراز شرایط قانونی داوطلبان باشد والسلام.

ایرانِ خفت آمیز امروز، چه سرزمینِ افتخار انگیزی میشد اگر، نه فقط گروه قومی ِ خاص، بلکه، کلیه شهروندانِ آنِ، با تنوع ملی، فرهنگی، مذهبی،و سیاسی در سازندگی آن مشارکت داشتند.

"مشارکت سیاسی" درانتصاباتِ اداری و نظامی، مجاز نیست.

کلیه مناصبِ رده بالای تصیم گیری، در ایران از اقلیت فارس منصوب میشوند.

اجازه بدهید تکرار کنم که کلیهِ مقامات عالی نظامی، از اقلیت فارس است در حالیکه 63% افراد نیروهای مسلح، از ترکان، و فقط 23% فارس زبان هستند.

در بدنه حکومت، در حالی که ملت ترک، اقلا یک سوم جمعیت ایران را تشکیل میدهند، و کثیر النفوس ترین ملل ایران میباشند، اعضایِ شورای امنیت ملی، شورای نگهبان، دیوان عالی کشور، هیات وزیران و سفیران، اغلب فارس زبان هستند. طبق یک دستورالعمل محرمانه که در رژیم سابق نیز ملحوظ بود، وزرای اطلاعات، خارجه، و کشور باید فارس زبان باشند.

تغییر در ساختار، و روشهای رژیم، هردو، ضروری است.

تغییراتی اساسی، در اصل حکومت، ساختار، و قانون اساسی آن واجب است.

قانون اساسی موجود(مواد 5 و 107) مقامی با عنوانِ "ولیّ فقیه" خلق کرده است که نامی مدرن به "خلافت" است.

این مواد، امکان انتخاب شدن به این منصب را از 99.5% شهروندان سلب و آنرا فقط برای یک روحانیِ مذکرِ مسلمانِ شیعهِ دوازده امامی منحصر میسازد. این مواد، امکان ایجاد یک جامعه مدرن را، که در آن صدایِ تمام جنسیت ها، ملیت ها، ادیان، مذاهب، و باورهای متفاوت شنیده شود، نا ممکن میکنند.

اولا"، ایران باید یک نظامِ "جمهوری مدرن"، بجای "جمهوری اسلامی" ایجاد کند.

بدون تردید، دین اسلام میتواند در زندگی شخصیِ شهروندان، رلِ قاطعی بازی بکند، ولی امر حکومت و دولت باید از موضوعِ دین، جدا باشد.

ثانیا"، قوانین موجود، که عدالتی اندک و آزادی های بسیار محدود، به شهروندان "غیرفارس" منظور کرده اند، باید باشدّت اِعمال و مجرا گردند. مشگل فقط، فقدانِ مطلقِ قوانین یا گفتار عادلانه نیست، بلکه از قوانین موجود نیز، فقط آنهائی که با مصالحِ حکومت شوونیستی فارس، مغایرتی ندارند، به اجرا در می آیند.

ولی بهر حال، نباید فقط، منتظرِ تغییرات اساسی و ساختاری بود، بلکه حتی در شرایط موجود و قوانین جاری نیز، میتواند تغییرات قابل توجهی انجام پذیرد. ما، ترکان ایران، چهار اقدام زیر را بعنوانِ اولین قدم در راستای اصلاحات مقدور، پیشنهاد میکنیم:

1 – قبول و اعلام صریحِ اینکه: ایران کشوری کثیرالملله است، و طبعا رسمیت زبانهای کثیرالمصرف، ضرورتی ملی است. سیاست موجودِ منع وامحاء فرهنگها و زبانهای ملل غیرفارس، باید به رویهِ ترویج و حمایت از تکثّرِ فرهنگی تبدیل شود.

2 – سرزمین های ملل مختلف، باید از اختیارات و امکانات مساوی و جبرانی، چه در زمینه مالی و چه قانونگزاری، برخوردار گردند.

3 – ملل غیرفارس ایران نیز باید، در چهارچوبه قوانین موجود، مجاز به ایجاد و تشکیل انجمن ها، نهاد ها، موسسات و احزاب سیاسی خود باشند.

4 – تمام ملیت ها، ادیان، مذاهب، و تفکرات سیاسی، باید، در هر سطحی، مجاز به معرفی کاندیدا های انتخاباتی خود بوده و بتوانند بدون دخالت و تحمیلات حکومت، در انتخاب آنها آزادانه بکوشند.

اینها چند تغییر ضروری است که باید هرچه زودتر صورت پذیرد. اما، مسلما"، بدون حمایتِ سازمان ملل، جوامع بین المللی، و شما حاضرین در این اجلاس، امکان پذیر نخواهد بود، ولی باید صورت پذیرد.

ایرانی که امروز زندان، و شکنجه گاهِ ملل غیرفارس است، در اصول، متعلقِ به تمام ملل ساکن در آنست، و باید همه متساویا" و متحدا" امکان خدمت در اداره آنرا داشته، و در ایجاد صلح و شکوفائی آن سهیم باشند.

خداوند حامی شما باد.

علیرضا نظمی افشار

دوازدهم نوامبر 2009
سازمان ملل، ژنو - سویس

Read more- Ardı- بقيه- آردي

Dr. Alireza Nazmi- For Iranian Turks- United Nation – Geneva- Switzerland November 12, 2009
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------

Ladies and gentlemen,

I am here today to listen to my brothers and sisters from all around world, to feel their pain and join in their frustration and anger. I am here, once more, to let the world know of the injustice and inhuman discrimination happening in my country of Iran. Today, I would like to share with you only one aspect of chauvinism that occurs in Iran: discrepancy in “Political Participation”.

A system that allows for effective and unbiased “Political Participation” from all citizens is core to the principles of the Universal Declaration of Human Rights. Without an effective “political participation”, we will NEVER have “everyone to take part in the government of his country” and “equal access to public service in his country” as outlined in Article 21 of the UN Universal Declaration of Human Rights.

Sadly, my Iran’s system for ensuring effective “political participation” is broken for a century, having been usurped by a one ethnic group, Persian, Focused on maintaining its grip on power. A regime dominated by Persians has systematically manipulated both the electoral process, and the political and military appointment process to ensure that some 70% of the population of Iran has no voice in Iran’s policy- and decision-making.


“Iran’s Electoral Process is a sham.”

In order to have a fair electoral process, a nation must assure that: First) all of its citizens’ votes and voices are counted; and Second) just as importantly, that the choices and candidates given to the citizens truly reflect the will of the people. In this, Iran has utterly failed.

Iran’s ruling group tightly controls who can and cannot run, and, by doing this, it predetermines the outcome. Nothing original, nothing complicated – but supremely effective.

The process of election starts with a process of elimination. From the list of candidates, the ones who are permitted to run are NOT the ones who represent the voters’ interests and the interests of different ethnic groups, but exactly the opposite. The ones who are allowed to run are the ones who will support the group in power. If for any reason the regime permits someone from an outside ethnic group to run, it will be someone who can be controlled and manipulated – not a candidate who can truly represent the outside ethnic group. Once candidates are appointed, the circus of campaigning and voting starts, but only to endorse the selected assignees.

For example, in the recent election in Iran, the majority of our people supported “Akbar Elami” a seasoned politician from the main body of the regime, but because he partially believed in our people’s rights, Guardian Council would not allow him candidacy.

In Iran, the SAVAK during the Pahlavi regime, and the Guardian Council today, decide who can “run” for office. This is the illusion of choice given to its people. By protecting the ethnic minority in power today, this rigged system muzzles the voices of 70% of its citizens; it tramples on the God-given rights of 70% of its people. And, in the long run, it leads to ugly, uncivil, and violent ways of addressing one’s frustration. (as we have already started seeing)
The government’s role in the process of candidacy must only be observation on registration to check constitutional qualifications and requirements. Period.

The embarrassing country of Iran today, what a better place could be if 100% of its people and all its ethnic diversity could serve their country and feel a real part of the Nation, not only one-third of people.

“Political participation via political and military appointments is NOT permitted.”
All top decision- and policy-making officials in Iran are from one ethnic group – Persian. Let me say again, an ethnic group that represents 30% of the population holds all the top military appointments. While Iran’s armed forces are composed of 63% ethnic Turks and 23% Persians.

In the governing body, while Turkic ethnics represent at least a third of the population, and may even constitute the largest ethnic group in Iran, National Security Council and Guardian Council members, Supreme Court, cabinet ministers, and ambassadors generally all are Persian. In fact, by administrative order and counter to the Constitution itself, the Secretaries of Foreign Ministry, Intelligence, Interior must be Persian.

“Change must happen at both the structural and policy levels.”

There must be change at the very core – at the structural and Constitutional level. The current Constitutional structure (under Articles 5 and 107) creates a Supreme leadership, a modern name for caliphate. These Articles eliminates 99.5% of the country’s people from being elected for the position, and limits it to a few male Muslim, Hard line, Shi’ite Ayatollahs. This process does not permit a truly democratic society where the voice of all genders, faiths, ethnicities, and political believes are heard. Iran must create a “civil republic” to replace the “Islamic Republic”. Unquestionably, Islamic religion will and should continue to play an important role in everyone’s lives, but the business of governing should be separate. Secondly, the articles of the Constitution that promise equality and fairness to all ethnicities and minorities MUST be applied and enforced. The issue is not necessarily the absence of such words, but the application of these ideals when they run counter to those in power.

However, we need not wait for structural changes because significant policy changes can occur within the context of today’s environment. The first steps toward creating a more just society should start at the policy level, and we suggest four concrete steps:

1) Expressed recognition that Iran is a multi-National country and must have more than one official language; the current policy of discouraging and persecuting different ethnic cultures and languages must be reversed to one of encouraging and protecting the diversity within Iran,

2) Different ethnic groups and regions should be given greater autonomy (both fiscal and legislative),

3) allowing non-Persian ethnics to form their own associations, cultural centers, and political parties within the laws of the country, and

4) Allowing all ethnicities, faiths, political believes, to have right to introduce their own candidates without government interference.

These are some critical changes that we must bring about. It will not happen without the help of the UN, the international community, and all of us in this room – but it must happen. Iran, the country that today is prison and a place of torture for Non-Persian ethnicities, belongs to all ethnicities and must be served and governed by all Iranians equitably for peace and prosperity.

God bless you all

Dr. Alireza Nazmi -For Iranian Turks-United Nation – Geneva- Switzerland November 12, 2009

Read more- Ardı- بقيه- آردي

بيانيه اي در خصوص جنبش سبز
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------

ملت تاریخساز٫ ترک ایران

برادران و خواهران ترک اعم از : آزربایجانی٫ خراسانی٫ قشقائی و…

ملت بزرگِ ترک، همگام با سایر اقوام تحت ستم، حساس ترین و سرنوشت سازترین برهه های حیات ملی خود را میگذرانند. در سرزمینی که اقلیتی محدود، با رخنه مزورانه در حکومت، آنرا به ابزار غصب و تجاوز به حقوق اکثریت شهروندان خود تبدیل کرده اند، بر سر تقسیم قدرت در معارضه هستند. حکومتی که قاعدتا” میبایست مدافع و مروج حقوق و هویت همه ملتهای خود باشد. این مجادلهِ قدرت، ایمان، آزادی و جان انسانهای معصوم را بازی گرفته است.

من، از جنبه انسانی، بر ظلمی که اعمال میشود معترضم و بر خونهائی که تباه، متاسف.

صد سال است که در این سرزمین ظلم و جور، ستمهای فراوانی نادیده انگاشته شده، و دستهای خونین فراوانی بگرمی فشرده شده است، و هنوز، این رشته سر دراز دارد.


سکوت پرطنینِ ملت بزرگوار ترک، چه در سرزمین آزربایجان، قلب توفنده ملتمان، چه در خراسان، گذرگاه بزرگ تاریخ، و چه در مناطق مبارزان قشقائی و جنوب، چنان پر معنا بود که کوردلانِ تنگ نظر را هم به تامل و اعتراف وا داشت.

من با الهام و تبعیت از اراده شیرزنان و بزرگمردان ترک، بنوبه خود، مبارزان ملتمان را، از آلودگی در این جدال، برحذر میدارم.

نه حکومت سیاهکار موجود، نیت تحمل حقوق ملی ما را دارد، و نه متعارضین سبز آن، بر ملت ما حقی قائلند. آن کورسوی چشمکهائی که میبینید، مطلقا بقصد استفاده ابزاری از خون جوانان ماست تا بر رکاب قدرت بنشینند و بازاقوام مظلوم تحت سلطه و اشغال را به صلابه تاریخ بکشند.

منافع تاریخی ما در ادامه تضاد رژیم است. مداخله ما در حمایت از حکومت فرهنگ کش و غاصب، نا درست و در همصدائی با سبزیان، تایید بیست و چهارسال فرهنگ کشی و ملیت زدائی زمامداری موسوی، رفسنجانی و خاتمی است. اینها هیچکدام به عنصر مشارکت وعدالت معتقد نیستند، و ما بازیچه این لهو لعب نخواهیم شد.

دستهای رژیم، اخیرا عواملی از اجیران دشمن نمای خود را مامور کرده است که در صف ترکان مبارز، شکاف و دو دستگی ایجاد، حسین موسوی جنایتکار را، “میرحسین موسوی تبریزی” و رژیم جنایتکاراسلام کش را، “نظام جمهوری اسلامی” عرضه کنند. ملت با شعور و آگاه ما این تحمیق را نخواهد پذیرفت.

این منازعه، منازعه ما نیست و این اصلاحات گران، معتقد به اصلاح حال ما نیستند.

جان داده آزربایجان امداد ایران را و نیست
ایران مداران را، سرِ امدادِ آزربایجان

دکتر علیرضا نظمی افشار
آمریکا . کالیفرنیا
۳۰/۰۶/۱۳۸۸

Read more- Ardı- بقيه- آردي

مشارکت ملی- شورائی، یا رهبر گزینی
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار -کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا
alnazmi@yahoo.com , +1(209)606-2947
-------------------------------------------------------------------------------
بیش از دهسال است که بخش قابل توجهی از نیروهای مادی و معنوی آزربایجانیهای (1) خارج از کشور، صرف مسئله ای ارتجاعی و مالیخولیائی بنام "رهبری" شده است. لهیب این آتش، حتی، دامن برخی از فعالین داخل کشور یعنی آزربایجان جنوبی را نیز گرفته بود که در اثر هشیاری سیاسی فعالین داخل، خوشبختانه مسئله ِ رهبری مورد بی توجهی کامل قرار گرفت. و از موضوعیت افتاد. اما هنوز بعد از دهسال این مسئله در خارج، موضوع مورد بحث بعضی از پالتاکها؛ سایتهای اینترنتی، رسانه های جمعی، مجالس خصوصی و غیره مییباشد.

این موضوع، نه تنها باعثِ بهدر رفتنِ در صدِ قابل توجهی، از انرژیِ فعالانِ ملی گردیده، بلکه مانع ایجادِ اتحاد، و امکانِ گزینش سیاستی همسو، از تفکرات مختلف آزربایجانیهای خارج از کشور میشود.

مطرح کنندگان مسئلهِ نیاز به رهبری در آزربایجان جنوبی را، چه در داخل و چه در خارج، میتوان به سه دسته تقسیم کرد.

1 – دسته اول بخشی از علاقمندان به مسئله ملّی در آزربایجان میباشند که در نهایتِ صمیمیّت، نگران سرنوشت ملی آزربایجان هستند.

2 – دسته دوم از فعّالان، که تعداد آنها انگشت شمار است، از طرح مسئله رهبری، منافع شخصی و فرصت طلبانه ای را دنبال میکنند. این افراد در واقع شیادان سیاسی هستند.

----------------------------------------------------------------------

(1)برای اطلاعات بیشتر از نحوه نگارش کلمه تورکی"آزربایجان" و تمییز آن از شکل آریائی "آذربایجان" به نوشته تحقیقی آقای حمید دباغی در سایت پر ارزش"تورک دئموکراتیک پیلاتفورمو" تحت عنوان "آذربایجان تورکی" و "آذربایجان فارسی" مراجعه فرمائید

3 – دسته سوم، مامورانِ جمهوری اسلامی و عوامل تفکرات شوونیستی نیروی حاکمه میباشند.

اجازه بدهید توضیحی مختصر درباره این سه گروه داده باشیم.

1 – دسته اول- قبل از تحلیل جایگاه فکری این دسته، نخست اجازه بدهید بگویم که:

"بد دفاع کردن از یک عقیده، بزرگترین ضربه را به آن عقیده میزند"

این دسته تجزیه و تحلیل خود را، نه بر اساس مطالعه و تحقیق، بلکه بر اساسِ قیاس قرار میدهند، و با مشاهده حضور رهبری در مبارزات ملیِ دیگر ملتهای ایران، یا منطقه، به این سئوال میرسند که: "چرا ما رهبر نداریم؟" باید گفت که این عزیزان درک صحیح و عمیقی از ساختار کنونی، و روندِ رشدِ فرهنگی-سیاسی، مبارزات، و ادبیات مدرنِ ملت آزربایجان جنوبی، در صد سال گذشته تا به امروز را ندارند. آنها مبارزه ملت ما را، صرفا" در یک محدوده یا چهارچوب مبارزات ملتهای محروم و عقب ماندهِ منطقه، و همسایه میسنجند، و از اینرو، دچار این اشتباهِ فاحش میشوند.

ملت آزربایجان در صد سال گذشته تجربیات زیادی کسب کرده و به خاطر اشتباهات مکرر، در مبارزات قرن گذشته، دچار شکست های جبران ناپذیری گشته است. مثلا در انقلاب مشروطه تفکراتِ مدرن، در میان ملت آزربایجان نطفه گرفت.

این تفکرات، از آنجائیکه محتوای ملی نداشت باعث شد که ملت ما تمامِ هستیِ ملی، و معنوی خود را دو دستی، به دیگران تقدیم کند. آزربایجان، در این برهه، نه تنها نتوانست از یک جامعه عقب ماندهِ قبیله ای، به صورت یک ملت مدرن در بیاید، بلکه زبان و هویت خود را نیز با یک ورطه خطرناکی روبرو کرد. خوشبختانه با قیام پیشه وری، و برای نخستین بار، تفکرات مدرن بصورت پراتیک و محتوای ملی ظهور کرد که آن نیز قربانی زد و بند های بین المللی، و جنگِ سردِ نخستین، شد.

هرچند این قیام ها، شکست خوردند، ولی تفکرات مدرن در میان ملت باقی ماند، و رشد کرد. یعنی جامعه آزربایجان، شروع به پشت سر گذاشتن مناسبات و زیست قبیله ای و ایلاتی کرد. شاید امروز، با جرات میتوان گفت که آزربایجان در عرصه تحولات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، و اقتصادی، به مرحله شهروندیِ مدرن در حرکت است.

در جامعه قبیله ای انسان عضوی از یک قبیله است و اراده و قدرت، از بالا به پایین اعمال میشود. در این گونه نظام ها، رئیس قبیله یا رهبر که در با لا نشسته است، طبعا تصمیم گیرنده مطلق است و تمام افراد قبیله خادم و تابع دستورات رئیس قبیله، یا رهبر هستند.

بر عکس، در یک جامعهِ مدرن، اِعمال قدرت از پائین به بالاست. یعنی تصمیم گیرندهِ اصلی، ملت هست، و یک انسان، نه عضو متعلقهِ یک قبیله، که شهروند آزاد، در جامعه خود است، و جامعه با " پرنسیپِ یک فرد، یک رای"، میتواند خدمتگزاران خود را انتخاب یا بر کنار بکند.

از این رو، مسئله رهبری در آزربایجان جنوبی، مقبولیت سیاسی عام پیدا نکرده است. . آزربایجان، اگر در گذشته بنا به اقتضایِ ساختارِ عقب مانده خود،"رهبر یا رهبرانی" داشته، امروز بر اساس یک "شعور جمعیِ ملت" هدایت میشود.

رهبران انقلاب مشروطیت نمی دانستند که جامعه باید یک پروسه تاریخی را طی کند تا از یک نظام قبیله ای، به یک ساختار مدرن انتقال یابد. یکشبه نمیتوان یک جامعه ایلاتیِ عقب مانده را، مدرن کرد.

هر چند انقلاب مشروطه، بظاهر یک دولت مدرن را بوجود آورد، اما از آنجائیکه جامعه، هنوز هیچگونه درک درستی از مدرنیته نداشت، و پروسهِ شکل گیری هویت ملی را، طی نکرده بود، کودتای رضاخان، دو باره ساختار قبیله ئیِ از بالا به پائین را، بصورت تجدد آمرانه و غرب گرایانه، با آمیزه ای از آپارتایت بی محتوا، با محوریتِ شوونیزم فارس، آغاز کرد.

اگر شروعِ انقلابِ مشروطه، نه ایجاد یک دولتِ به اصطلاح مدرن، بلکه تشویق و تقویتِ هویتِ ملی و مدرن، در میان تمام ملتهای داخل ایران میبود، ما، مسلما امروز در این روز و حال نبودیم. چرا که، هویتِ ملی و مدرنِ، برای یک جامعه قبیله ای، حرکتی مترقی و قدمی به جلو محسوب میشود، و مرحلهِ مابین جامعهِ ایلاتی و مدرن است. مسلما" بدون تجربه هویتِ ملی و مدرنِ، نمیتوان به مرحلهِ دولت و ملت مدرن رسید. چرا که در مرحله ناسیونالیزم است که با ایجادِ نهاد ها، و بنیاد هایِ ملی، میتوان با حفظ هویت ملی، تدارک یک جامعه مدرن را دید و بنیان آنرا آگاهانه پی ریزی کرد.

شاید امروز بکاربردن کلمه "ناسیونالزم"، برای گروهی که با تفکر و رشد اجتماعی، فرهنگی غربی آشنائی دارند، لفظی نه چندان مدرن، و بلکه، واپس گرا، تلقی شود. ولی برای ملتهای خاورمیانه که از تفکر قبیله ای حرکت میکنند، مرحله ای تکوینی و تکاملی بسوی دنیای ایده الِ "فراملی" بحساب میاید. امروزه برای ما، تنها راه مبارزه با فناتیزم و رهائی از فاندمنتالیزم مذهبی، تقویت و حمایت هویت خواهی و ناسیونالیزمِ مثبت است.

از این رو نیاز امروز ما، نه در پیِ یک رهبر قبیله گشتن، بلکه، تشویق و توانبخشیِ هویتِ ملی و مدرنِ آزربایجان جنوبی است.

2 – دسته دوم – این دسته با شعار های عوامفریبانه و تحریک آمیز، سعی در مطرح کردنِ خود و بی اعتبار نمودنِ دیگر فعالان ملی را دارند، تا خود را بعنوان تنها آلترناتیو، و در جلدِ یک رهبر، ولی با اهداف فرصت طلبانه و شخصی، به ملت آزربایجان تحمیل کنند.

ساختار فکری این افراد، صرف نظر از لفاظی های مدرن نمایانانه، محتوائی ایلاتی دارد و حرکت ملی را، نه یک پروسهِ تاریخی برای بدست آوردنِ حقوق ملی، و انسانیِ ملت آزربایجان، بلکه یک پروژهِ انتفاعی، برای بدست آوردن مقام رهبری برای خود میبینند.

این عناصرِ خطرناک که برایشان هدف، وسیله را توجیه میکند، براحتی دارند حرکت ملیِ ما را، برای منافع شخصی معامله میکنند.

ماهیت مبارزات ملت آزربایجان، در حقیقت، حرکتی هویت طلبانه، ناسیونالیستی و مدرن است که با "رهبر سازیِ قبیله ایِ جهان سومی" هیچگونه، سازگاری ندارد، و مخالفِ داعیه دارانِ رهبری و دلّالان و شرکای ضعیف النفس آنان است.

3 – و اما دسته سوم- که مسئله نیاز به رهبری را در آزربایجان مطرح میکنند، عده ای معدود و هدفدار هستند و به یقین میشود گفت که عوامل نفوذی رژیم جمهوری اسلامی میباشند که با طرح چنین موضوعی تلاش دارند مبارزه مدنی و خردمندانه آزربایجان را، از مسیر معقولِ آن خارج، و در مجرایِ انحرافی بیاندازند. آنها وظیفه دارند، که ماهیت مبارزه ملی را، از "هویت طلبی و عدالت خواهی" به "رهبر گزینی" منحرف و قاطبهِ ناظر و فعلا خاموشِ ملت آذربایجان را، از مبارزات و مبارزین ملی دلسرد و نا امید سازند. با این تاکتیک، رژیم میتواند بدون پرداختِ بهائی سنگین، فعالین صدیق را از صحنه مبارزات ملی خارج نماید. هدف، این است که در نهایت، روشنفکران، و فعالینِ ملی را، منزوی، و منفکّ از مبارزه و حرکت نموده و با خلعِ پایگاه مردمی و اجتماعی آنان، و تامین زمان کافی، به سیاست آسیمیلاسیون ادامه دهند.

اما سئوال اینست که رژیم جمهوری اسلامی با داشتن دستگاه عظیم اطلاعاتی، و امکانات نا محدود توطئه چینی، در رابطه با آزربایجان چه سیاستی را تعقیب میکند؟

رژیم ایران در سی سال گذشته، تجارب زیادی اندوخته، و در یافته است که در رابطه با فعالین ملی و یا مخالفین سیاسی خود در داخل و خارج، چه در عرصه مسائل ملی و چه در ساحه مسائل سیاسی، باید سیاست دوگانه ای را پیش بگیرد. در مورد اول، در رابطه با مخالفان و فعالین ملیِ داخل کشور، سیاستِ ایجادِ فضایِ رعب و وحشت، و تهدید و ارعاب و حبس و شکنجه و سلب حقوق اجتماعی، اقتصادی،لغو امتیاز نشریات و وسایلِ ارتباط جمعی، ایجاد فضای تردید و، نفاق و تفرقه، و حتی قتل و کشتار فعالین راپیش گرفته است.

اما، در موردِ فعالین ملی خارج از ایران، رژیم، سیاست کاملا جداگانه ای را تدبیر دیده است. و آن، انحراف نظر آنها از مسئولیت اصلی شان، و واداشتن آنان، به مسائل غیر مفید، بی ثمر، و تفرقه افکن است که در راس آنها، مسئله ارتجاعی رهبری میباشد. به جرات میتوان گفت که رژیم در دهسال گذشته، و در تعقیبِ این سیاست، بسیار موفق عمل کرده است.

رژیم جمهوری اسلامی بخوبی میداند مفید ترین کاری که آذربایجانیان خارج از کشور بالقوه میتوانند بکنند عبارتست از:

1 – رساندن صدای مردم و فعالین آزربایجان و زندانیان سیاسی به گوش مجامعِ بین الملل ومدافعان حقوق بشر.

2 – امیدوار نگهداشتن عموم ملت، و ترغیبِ فعالین، برای احقاق حقوق ملی و انسانیِ ملت آزربایجان.

رژیم بخوبی میداند که مردم تحت ستم و خفقانِ داخل، همیشه در انتظار فریاد رسی هستند، که بتواند صدای مظلومیت آنها را بشنود ومرجع امیدشان باشد. این فریادرس، کسی نمیتواند باشد جز آزربایجانیهایِ موجود در خارج، که دارای امکانات اطلاع رسانی هستند و میتوانند صدای حق طلب و مظلوم ملت آذربایجان را به گوش جهانیان و مجامع مدافع حقوق بشر برسانندو مانع پرده پوشی رژیم بر جنایات مرتکبه باشند.

÷از آنجائیکه دست رژیم جهت تعقیب و آزار و شکنجه این دسته از آزربایجانیها، به لحاظ فیزیکی بسیار محدود است، لذا، تمام نیرو، و توانِ خود را، از یک دهه پیش، به کار گرفته است، تا با طرح و صدور "پروژه رهبری"،آن دسته از آزربایجانی ها ئی را که با اهداف مالیخولیائی شخصی، و عقده های خود کم بینی و بزرگ نمائی، وارد این صحنه شده اند فعال نماید، تا مانع از اتحاد آزربایجانیهای خارج از کشور شده و آن دسته از فعالین ملی را که در تعقیب منافع و امیال شخصی خود نیستند، و تنها به سعادت، و منافع ملی و استراتژیک آزربایجان می اندیشند در درجه دوم و سوم اهمیت قرار دهد.

هدفِ این پروژه، همانگونه که نتایج آنرا بچشم میبینیم، انزوای فعالان صادق و توانا، ممانعت ازایجادِ اتحاد و هماهنگی، و انحرافِ توجهِ عموم، از مسائل حیاتی، و مورد نیاز به موضوعات حاشیه ای، غیر ضروری، و در غایت مضّر، میباشد ، تا موجبِ انحرافِ مسیرِ حرکتِ ملی آزربایجان و در نهایت، باعثِ تلاشی و انهدام آن گردد.

رژیم جمهوری اسلامی این نوع تخریب و نا امیدی را از طریق تلویزیون های فارس زبانِ لوس آنجلس، در مورد 18 تیردانشگاه تهران انجام، با طرح جنبش هخا، و نمایشِ میدانداری اشخاصی چون فرود فولادوند، شهرام همایون، علیرضا میبدی، و غیره بعنوان مدافعین و حامیانِ 18 تیر، توانست، جنبش مقدس جوانان را سرکوب بکند.

جمهوری اسلامی، قطعا چنین سیاستی را نیز در مورد آزربایجان تعقیب میکند. تنها مقابله منطقیِ ما با این توطئه، هشیاری اجتناب از این دام گسترده است و بس. رژیم میخواهد موضوعِ ساختارِ چرکینِ "رهبری" را در برابرِ مقولهِ مقدسِ "مشارکت ملی" قرار دهد.

بیائید بار دیگر شعور جمعی ملت آزربایجان را متجلی، و توطئه رژیم و عوامل آنرا عقیم، مانعانِ اصلی اتحاد و ائتلاف ملی را، با هر شعار و هر نقابی که دارند، شناسائی و در بوته نقد و تحلیل بگذاریم.

بیائید، گوهر نمایان خزف فروش را از حرکت ملی بزدائیم، و راه را برای پی ریزی مبارزاتی منطقی، مبتنی بر اخلاقیات فرهنگی، سنن ملی، و شفافیت وپاکدامنی باز کرده، وبسوی جامعه ای متکی به شعور جمعی، روش شورائی، و شایسته مدرنیته حرکت نمائیم.

عنایت خداوند انفاسِ دهده قورقود، یار و یاور ملت مظلوم آذربایجان باد.



دکتر علیرضا نظمی افشار

کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی – کالیفرنیا

alnazmi@yahoo.com

+1(209)606-2947

Read more- Ardı- بقيه- آردي

نامه سرگشاده دکتر علیرضا نظمی به کنگره ملتهای ایران فدرال
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی- کمبسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی
-------------------------------------------------------------------------------
2947-606-209 تلفن- alnazmi@msn.com

اعضای محترم و مسئولان ارجمند کنگره ملتهای ایران فدرال

بسیار متاسفم که بعد از دوماه نقاهت و جراحی سنگین قلب، در نخستین مذاکره دوستانه با یکی از فعالین سیاسی، متوجه موضع گیری غیر اصولی، خارج از حدود وظایف تشکیلاتی، برنامه ریزی شده رضاخانی برای ترک ستیزی پان فارسیستی،، و ملعبه وار کنگره ملتهای ایران فدرال، و مسئولان آن شدم.

در آغاز تشکیل، با امیدی فراوان به این کنگره پیوستم. اعتقاد خوش بینانه من آن یود که ما متفقا و یکدل، برای حقوق انسانی همدیگر بضورت تضامنی مبارزه خواهیم کرد. من آنچنان به امکانات بالقوه این کنگره معتقد بودم که از دبیرکلی جبهه ملی آذربایجان جنوبی استعفا دادم تا بتوانم در حد خود به این سازمان سیاسی نیرو بدهم. سازمانی که اگر درست عمل میکرد میتوانست تشکیلاتی محکم و مستقل، متکی به ملتهای اسیر ایران، و مورد حمایت تمام دول و ملل دموکرات و عدالت خواه جهان باشد تا حقوق تاراج شده ملل تحت ستم ایران را استرداد کند. با این عمل، بهترین دوستان سیاسیِ آذربایجانی، و صادق ترین یاران مبارز خود را ازدست دادم (یارانی که امروز شما حقانیت نظرات آنان را پابت، و به "تله ای دیگر" بودن این کنگره مهر تصدیق زدید)

من فکر میکردم این کنگره برای مبارزات داخل ایران و برای احقاق حقوق ملل تحت ستم ایرانی است. مللی که از ابتدائی ترین حقوق انسانی، فرهنگی و اقتصادی خویش محرومند. من میپنداشتم که بدون حضور و حمایت نماینده ای از سی و پنج ملیون ترک ایرانی این کنگره پشتوانه و اعتبار کمّی و کیفی نخواهد داشت. و ساده لوحانه تر از آن میپنداشتم که این مللِ بمعنای واقعی مستضعف، منصفانه وبرادرانه، با درد های مشترکی که دارند دست بدست هم خواهند داد که تا با متجاوزان حقوقشان، مبارزه کنند. نمیدانستم که گروههائی فرصت طلب، در خفا، یا، دست در دستان آلودهِ متجاوزان دیرین به حقوق ما دارند و یا ملعبه بازیگرانِ ناخوانده منطقه شده و برای آینده های خیالی، نفشه های خام در سر میپرورانند.

باید یگویم که من به حریت و آزادگی تمام انسانها، اقوام، و ملل جهان معتقدم و هرگونه تجاوز از ناحیه هرکس را در حریم ملی، فرهنگی و اقتصادی آنان، محکوم میکنم. ولی چنین توقعی یک مسئولیت متقابل بهمراه می آورد. ما وقتی شایستهِ برخورد مدنی و انسانی هستیم که خود، با روش مدنی و انسانی مبارزه بکنیم.

تروریسم و توسل به خشونت و خونریزی، نمیتواند راهی انسانی و مدنی برای مبارزات سیاسی و حق طلبانه باشد.

گروه کارگری کمونیستی پ ک ک ، بنا به تایید و تاکید تمام ملل و دول دنیا، تشکیلاتی تروریستی است که هنوز صدای انفجارهای آنان از گوش کسی بدر نرفته، بوی باروت بمب های آنان، از مشام کسی خالی نشده، رنگ خون های ریخته شده بدست آنان از چشم کسی زایل نشده، و ناله مادران ماتم زدهِ شهیدان بیگناه، در آسمان طنین افکن است. صحبت از قرنها یا دهه ها پیش نیست، سخن از هفته ها و روز های اخیر است.

دوستان و برادران کرد ما، اگر هم آرزویِ محالِ کردستان بزرگ را در سر دارند که با متلاشی شدن چهار کشور کهنسال و تاریخی اسلامی، و امحا مراکز تمدن خاورمیانه، دری به تخته ای بخورد و سیاست بازان منطقه تمام دنیای چهارصد ملیونی ترک و سیصد ملیونی عرب را با تمام نیازهای متقابل، از حوزه های نفتی خلیج عرب گرفته تا دریای همیشه ترکِ خزر، به هیچ و پوچ بفروشند، باز هم باید در قالب این کنگره، افکار بلند پروازانه خود را، به امور مربوط به ایران و حقوق ملل ایرانی محدو کنند.

محکوم کردن اقدامات امنیتی کشور ترکیه در حواشی مرزها خود، و صرفا برای کنترل اقدامات تروریستی، بخودی خود حضور به حق و ثمربخشِ کشور من آمریکا، در عراق را که تنها دلیل خلق کردستان عراق است، محکوم و نتیجتا، عوارض تالی آن یعنی سقوط صدام، و حدوث دولت منطقه ای کردستانِ عراق را هم ناشی از یک تجاوز جلوه داده، و آنرا بی اعتبار میکند.

حضور اسرائیل در شمال عراق و کمپ های آموزش نظامی و تسلیحاتی آنان را در شمال عراق "تجاوز" جلوه میدهد. حضور نظامی آمریکا و متحدانش را در افغانستان( نه در مرز کشور خود، بلکه سه قاره دور تر) بی اعتبار میکند. من معتقدم، که در جغرافیای گلوبالیزه شده امروز، برای اختفای تروریستی، و یا پناه دادن های مزورانه مناطق به تروریستان، هیچ مرزی معتبر نیست و برای تعقیب آنان هیچ حدود و ثغوری، نمیتواند حائل باشد.

نمیدانم چرا وقتی آقای پوتین، بی محابا بر سر ملل چچنیا و تاتارستان بمب و آتش میریزد کنگره ساکت است ولی تا در خارج مرزهای ما، تروریست های قاتل، تعقیب میشوند داد از کنگره ملتهای ایران، در می آید؟؟

چرا وقتی ادریس بارازانی فرمان قتل و تجاوز به ملت ترکمن کرکوک را آنچنان وقیحانه صادر میکند که حتی خدایان خالق او هم آنرا محکوم و وادار به غرامت میکنند، ما الکن هستیم، چرا جنایات مستمر ناشی از برنامه های نسل کشی و تغییز بافت ملی و قومی کرکوک مورد اعتراض این کنگره نیست؟ آیا امروز ترک ستیزی، فردا عرب ستیزی و پس فردا بهشت موعود پسر عموهای آریائی و دوران امحا مطلق عرب و ترک ایران است؟

چند ماه پیش، وقتی آقای رضا حسین بر، آمار ملل ایرانی را تنظیم میکرد و نفوس ترکان ایران را تقریبا معادل اکراد ایران نگاشته بود، نامه ای نوشتم و بشدت تذکر دادم که نگذارید این کنگره به کلوب خصوصی و دربستهِ یک شاخه و نتیجتا ملعبه عوامل مشکوک شود، پاسخی دریافت نکردم و حال که از بستر دوماهه بر نخاسته ام "دم خروسی دیگر" از گریبان کنگره سر یر آورده است. من بارها و بارها، گفته و نوشته ام که این نوع دسیسه ها، زرنگی ها،گروه معدودی نظیر ما را هم که هنوز به همکاری ملل محروم ایرانی معتقد وفعلا به فدرالیزم قانعیم، دست و پا بسته تسلیم، و در غایت هم آوای استقلال طلبان میکند. متلاشی شدن ایران مرا آزرده نمکند، ولی خونریزی و برادر کشی های سر راهِ آن، لرزه بر تنم می اندازد. من تربیت شده مکتب آذربایجانم ارمغان ما به ایران، نخستین آموزش مدرن، نخستین چاپ، نخستین نشریه، نخستین برق، نخستین قانون اساسی، نخستین حزب، نخستین مساوات،نخستین تاتر نخستین... نخستین..... بوده است. ما قدرت و حمیت را صرف تجاوز و اشغال وتهدید نمیکنیم و جز در دفاع از ناموس و ملت و سرزمین خود از خون و آتشن بیزاریم.

پاینده آذربایجان

سرافراز ملت ترک ایران



بیست و هفتم اکتبر 2007



دکتر علیرضا نظمی

کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی

Read more- Ardı- بقيه- آردي

گفتگوي سايت شمس تبريز با دكتر نظمي افشار
--------------------------------------------------------------------------------
علیرضا امیر نظمی افشار
--------------------------------------------------------------------------------
بخش اول

1- سايت شمس تبريز :جناب آقاي دكتر نظمي ، اخيرا با خبر شديم كه جنابعالي تشگيلات جديدي به نام کمیسیون دیپلماتیک آذربایجان جنوبی تشگيل داده ايد . اين تشگيلات بر اساس چه نياز هايي تشگيل شده است ؟ و اساسنامه و مرامنامه آن چيست ؟

دكتر نظمي :همانگونه که هر ناظر نیمه آگاهی براحتی میتواند دریابد، در سنوات اخیر خاصه در دو سال گذشته، موج بیداری و عدالت خواهی ملی، در آذربایجان جنوبی سرعت گرفته و سریعا پیش میرود. این پیشرفت آنچنان عظیم وغیر قابل انکار بوده است که حتی اشتباهات وگاهی سوء تدبیر های ما خارج نشینان نتوانسته است بر آن خلل جبران ناپذیری وارد آورد. ولی نکته اینجاست که اگر این موج خروشان، بنحو شایسته ای در عرصه بین المللی معرفی و ارائه شود به “انرژی سازنده، قابل قبول، و غایتا موفق” تبدیل خواهد شد. و اگر با هشیاری و آگاهی “کانالیزه و هدایت” نشود بعنوان یک سری بازتاب های پراکنده، و اعتراضات انفعالی و مهار نشده شناخته شده، و چون سیل خروشان و ویرانگری در کویرخشکِ سیاست جهان، و ساخت و پاخت های زشتِ بین المللی، تباه خواهد شد و به هدر خواهدرفت. ما نه از فلسطین استمرار بیشتری خواهیم داشت و نه از چچن شجاعتی افزون تر.

امروز، چنانکه بار ها گفته ام، خلا بزرگی در صحنه بین المللی از حرکت ملی آذربایجان وجود دارد و هیچگونه فعالیت موثر در این باره مشاهده نمیشود. این شرایط ناگوار، عواقب وخیمی در پی دارد که اگر غفلت شود باز سر آذربایجان بی کلاه خواهد ماند و این بی نصیبی، این بار جبران پذیر نخواهد بود. سئوال اینجاست که آیا ما از “مویه و مرثیه” برگذشته بیشتر لذت میبریم یا “جبران مافات”؟

عدم حضور ما در صحنه بین المللی، نه تنها امکان رشد سرطانی به دشمنان و بد خواهان ما میدهد، و دشمن، بناحق، جایِ بحقِ ما را پر میکند، و ما را مجرم مینمایاند، بلکه همزمان نیزموجب دلسردی ویاس بیش از پیشِ مبارزان صادق ما میگردد.

بسیاری از مردم خاورمیانه، از جمله ما، ضعف شدیدی در زمینه دیپلماسی داریم. حتی در سطح روشنفکران و عالمان نیز درک درستی از دیپلماسی و کاربرد صحیح آن وجود ندارد.

البته وجود عوامل نفوذی مغرضان، و استفاده موذیانه آنها از “میدانداران خود محور وبی کفایت ما”، رل روزافزونی در این زمینه بازی کرده و با خلق “تابو” های مختلف، صداقت و شفافیت را کم رنگتر، ورادیکالیزم و تحریک را جانشین دیپلوماسی و تعقل کرده است. تحریک غیرمسئول، آنهم از خفاگاهی امن، فقط شعر حافظ را بیاد می آورد که:

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

آقای حامد، اگر با این بیان کوتاه، بین من و خوانندگان شما، ارتباط ذهنی بر قرار نشده باشد، با محدودیت های استراتژیکی و یا امنیتی که شما دارید و “تابو” های مسمومی که منجر به خود سانسوری و حذف نقد و بررسی در حرکت ملی ما، بر من توصیه میشود، ادامه این مصاحبه بی ثمر خواهد بود. در هر محیطی، فقدان نقد عالمانه، مروج عربده کشی،شراب پاشی بوده، و باعث رشد فساد از هرنوع آن میشود.

من با توصیه و کمک دوستانم در شش ماه گذشته که از تعطیل رابطه تلویزیونی “آنا یوردو” و جبهه ملی آذربایجان میگذرد به دو موضوع مشخص پرداختم:

اول- وظیفه خود را بنام یک آذربایجانی، در مورد “قره باغ” انجام دادم. بدون میل به افشاءِ مسایل غیر ضروری، باید بگویم که از تمام امکانات و روابط بین المللی خویش استفاده، و تمام هم خود را برای “دیپلوماسیِ قره باغ” مصروف کردم که منجر، یا اقلا موثر در، ملاقات پرزیدنت بوش با پوتین در لندن شد که از آن تاریخ روند ‘برخوردِ جهان، با این موضوع در تمام جبهه های مخالف و موافق عوض گردید.

دوم- با اذعان به فقدان دیپلوماسی، یا، روشنتر بگویم، حتی سلطه “آنتی دیپلوماسی”، در حرکت ملی آذربایجان، بفکر تشکیل “مکانیزمی” افتادم که ترکیب “تشکل سیاسی” نداشته و برای “رهبران” رنگارنگ گروه های پراکنده ایجاد واهمهِ رقابت، نکرده و به عوامل نفوذی اطلاعات جمهوری اسلامی دلیلی به فحاشی و افترا و ترور شخصیت ندهد.

امروز ملت ما واقعا بپا خاسته است، و حرکت در بطن جامعه شکل میگیرد. بسیار دور از انصاف است که اینهمه ایمان و انرژی مبارزان و ایثارگران ملی، خصوصا در داخل، گروگان و زندانی شهرت طلبیِ دو سه نفر”اوزی بیگ” بماند. من ایمان دارم که همه فعالان، صادقانه عاشق آذربایجان و دلسوزانه مایل به خدمت هستند، ولی گاها، فاقدِ شرایط لازم برای درک ضروریات رهبری ، چه در سطح کوچک و چه در سطح بزرگ، میباشند، و مناصب خود ساختهِ خود را، دیوانه وار دوست میدارند. این مشکل، تنها عاملِ برخورد سرد وبی توجه مجامع بین المللی، به خواستهای ماست، در حالیکه خواستهای مشابه ملل و اقوام کوچکتر را بجدیت دنبال میکنند. مسلما عدم استقبال عام از جانب گروه تحصیلکرده، دانشگاهی، بازاری،و سرمایه دار، چه در داخل و چه در خارج هم، اشاره ای است باینکه “ما هنوزقادر به فروش متاع خود، حتی به خود نیستیم” چه رسد به دوست و همسایه و بیگانه.

در انسانی بودن خواستهای ما شکی نیست، کثرت نفوس ما تردیدی ندارد، شرایط جهانی و خاصه منطقه بهترین “اتمسفر” و”فضا” را برایمان ایجاد کرده است. چرا تمام مجامع دمکراتیک بین المللی در مبارزات ملی و قومی ایران نام کرد و عرب وبلوچ و حتی ترکمن را ورد زبان کرده اند ولی از ترک آذربایجان خبری نیست؟؟ اگر ترکان ایران راضی و ساکت بودند این اوضاع قابل توجیه بود. ولی چرا حرکت هست ولی در چشم جهان و جهانمداران دیده نمیشود؟، چرا زندانی سیاسی هست ولی در مجامع مدافع حقوق بشر، مطرح نیست ؟(جز چند ایمیل پراکنده و بدون پی گیری که دردفاتر مستاصل از کثرت مکاتباتِ [1] سازمان ملل و سازمان عفو بین المللی مجال توجه نمییابند) چرا فریاد هست ولی در گوش محافل دموکراتیک جهان از سکوت مرگبار هم بی طنین تراست؟

اینجاست که میپرسیم:

“چه بلائی به سر باغ آمد”؟؟؟

در سیاست دو شاخه مشسخص وجود دارد:

1 – علم مدیدیت جامعه بر اساسِ نیاز هاو تضاد ها

2 – دیپلوماسی یا علم روابط

دیپلوماسی چیزی است که حرکت ملی آذربایجان، بدان نیاز دارد تا در سطح داخلی، بین تشکل ها، ایجاد همبستگی کند، و هم در سطح بین المللی، احتیاج شدید به آن دارد تا ظلمی را که در نود سال اخیر به ملت و سرزمین ما روا شده است نشان بدهد.

ما اول باید منافع ملی آذربایجان را تعریف، و اهداف آن را با “امکانات و مقدورات سیاسی روز” تطبیق- تعدیل نموده، وموافقان، بیطرفان و مخالفان اهداف خویش را رده بندی کرده، آسیب پذیری و موارد حساسیت جو جهانی از آن را تحلیل، و بر اساس آن به یک سری فعالیت های دیپلوماتیک و بازار یابی «عدالت خواهی» ، در سطح جهان دست بزنیم. هم زمان باید با شفافیت، بدون مبالغه، و تحریک، خطرات و نقاط ضعف حرکت و مبارزات خود را به اطلاع ملت برسانیم.

من و دوستانم معتقدیم که از وظایف اولیه این کمیسیون، ترویج امکانات همآهنگی و همکاری بین گروهها و شخصیت های آذربایجانی، و جلب آذربایجانیان علاقمند، ولی غیر فعال میباشد اینها گنجینه بی نظیر علمی، سیاسی و اقتصادیِ دور از دسترس هستند و در جریان برنامه تلویزیونی ” آنا یوردو” تماسها خود را بامن آغاز کردند، وبدون اعتماد، همکای و حمایت آنها، خلا عظیمی در نیروی فکری، مالی و مبارزاتی مکا خواهد بود.

یکی دیگر از اهداف ما تعدیلِ رادیکالیزیم،و کانالیزه کردن انرژی و احساسات تند افراد صادق و ملی، به یک نوع حرکت مفید و ملموس در سطح جامعه و نهایتا برای کاربرد در جهت دیپلوماسی، در سطح بین المللی میباشد.

این اقدام، نه تنها ما را “ملتی در جستجوی عدالت” و معرفی خواهد کرد، بلکه شانتاژ های دشمنان را که هدفشان از ما چهره ای خونخوار؛ متعرض و شمشیر بدست ترسیم کردن است، خنثی خواهدنمود. آنوقت گوشها، ما را خواهد شنید، و چشمها، ما را خواهد دید، و قلبها، درد ناروای ما را لمس خواهد کرد.

راجع به مرامنامه باید عرض کنم، بطوریکه گفتم، این سازمان یک “کمیسیون” است. و بهمان دلیل نمیتواند مرامنامه ای داشته باشد. کمیسیون باید دارای “دستور کار” باشد.

دستور کار این کمیسیون، تجهیز تمام “امکانات” آذربایجان جنوبی برای نیل به اهداف ملی آنست.

اهداف ملی که بتواند حد اقل مصالح ما را برآورد کند، استقرار سیستم حکومتی فدرال یا کنفدرالِ “مطلقا و مسلما” ملی، بر موازین دموکراتیک جهانی که در آن ملتها صرفا با هویت ملی خود(زبان، دین، فرهنگ،موسیقی،عادات، و تاریخ)، و در سرزمین های ملی و تاریخی خود(با بررسی های مستند، علمی و مقدور و مقبول جهان) زندگی، و با حاکمیت ملی خود(قوایِ مقننه، مجریه، و قضائیه)، بدون قیمومیت های تحمیلی، اداره شوند.

2- سايت شمس تبريز :اين تشگيلات به دنبال برآورد كردن كداميك از نيازها و خواسته هاي مردم آذربايجان است ؟

چنانکه گفتم،کمیسیون نمیتواند مرامنامه و ایدئولوژی داشته باشد. دستور کار این کمیسیون، ایجاد راهکارهائی برای شناساندن بیشتر حرکت ملی آذربایجان به عنوان یک حرکت انسانی و حق طلبانه در سطح جهانی و ایجاد دیالوگ با سازمانهای بین المللی و کشور های دنیا ست. چرا که این جنبه مبارزات ما، فعلا، در خلا مطلق است و مسلما “بودن یا نبودن” آن، میتواند تعیین کننده باشد.

اگر جمهوری آذربایجان در جنگ قره باغ یک سازمان موثر خارج از کشور داشت که صدای مردم مظلوم آن رادر مورد جنایات ارمنستان جنایتکار و همدستان تبهکارش، به گوش جهانیان برساند اوضاع به شکل دیگری برمیگشت. در عوض و در فقدان چنین دیپلوماسی، ارمنستان و همدستان جنایتکار او، با سوء استفاده از منابر جهانی “مسیحیت”، و منابع مالی تشیع، یکی از بزرکترین جنایات تاریخ معاصر را کتمان و خود را “مظلوم” و مظلومان واقعی را متجاوز و جنایتکار نشان دادند.

کمیسیون ما، با حضوردر مراجع و مجامع جهانی (اگر از طرف مردم حمایت شود یا اقلا موجب غضب و توطئه تشکل هاقرار نگیرد) نه تنها امکان چنین تزویر و تدلیس را نخواهد داد، بلکه صدای حق مردم عدالت طلب را بنحو شایسته منعکس خواهد کرد. تنها در باره “خوجالو” داد سخن دادن و با شعار های احساساتی جلب محبوبیت کردن کافی نیست. ما نمی خواهیم بنشینیم و بعدا در باره “خوجالوهای آذربایجان شرقی” و “کرکوک های آذربایجان غربی” مرثیه خوانی کنیم.

3- سايت شمس تبريز :تفاوت ماهوي اين كمسيون با ساير تشكلهاي مربوط به آذربايجان در چيست ؟

این کمیسیون ماورای یک حزب یا جبهه است. ما خود را مقید و محدود به یک ایدئولوژی و یا تئوری و یا اساسنامه خاص( که میتواند موردِ رد، یا قبول سایر تشکل های آذربایجانی باشد) نمیکنیم. از نظر ما هیچ فرد، گروه سیاسی، مجامع کونه گون، صاحبان نیات متفاوت، و یا ممالک مختلف، غیر قابل دسترسی نیستند.

اگر منافع و مصالح ملی آذربایجان ایجاب کند، ما باکشور های جهان؛ سازمانهای بین المللی،و حتی مخالفان و دشمنان خود دیالوگ باز میکنیم و به گفتگو و دیپلوماسی مینشینیم. ما معتقدیم که کاربرد عمده و اساسی دیپلوماسی در ارتباط با مخالفان و دشمنان است. بعضا نیتِ دیپلوماسی با “قوناخ باجی” های کودکانه، اشتباه میشود.

طبیعتا، در جریان فعالیتهای دیپلوماتیک، فقدان شعورِ علمی، ذهنی، سیاسی، و آگاهی های لازم از ائدولوژی، استراتژی و تاکتیک های سیاسی طرف مقابل میتواند فاجعه آفرین باشد. تاریخ، سرزمین و ملت ما، هنوز بهایِ سنگینِ مذاکرات “بدون موازنه” با قوام را میپردازد.

ما اگر با آگاهی از چند و چون سیاست جهانی، و نیات جلی و خفیِ سیاستمداران جهان و نقاط ضعف و قدرت آنان، در عرصه جهانی حضور نداشته باشیم طبعا تربیون خالی مارا معاندان پر خواهند کرد و یا از خودما، بی کفایتانی را مامور چنین رسالتی خواهند کرد که تیر خلاص ملتِ ما را مثل همیشه بدست خودی، بر مغز ما شکیک کنند.

توصیهِ سکوت و تحمل از طرف دوستان همان اندازه که میتواند از نفاقِ غیرضروری جلوگیری کند، بهمان اندازه هم میتواند با اراده دشمنان، و از حلقومِ خودی های نا آگاه، موجب رد و تحریمِ نقد و تحلیل وتمیز قرار گرفته و محیط رشدِ عناصر فرصت طلب و آلت دست را فراهم نماید. نشر فوبیایِ «دشمن میخواهد در صف ما نفاق بیندازد» هرگونه نقد علمی و برخورد توام با تشخیص و تمیز را، تکفیر، و امکان ارزیابی و اصلاح را منتفی و برای افراد غیرشفاف و یا غیر کارآمد، مجال استمرار و کنترل داده، و با دلسوزانه ترین پوششی، موجب انحراف حرکت، ونهایتا، نافرجامی آن گردد.

من معتقدم، که این “تابو” های اجتناب از نقد و تحلیل و اصلاح هم، ولو به نیت حفظ وحدت ظاهری، ما را چشم بسته، بهمان راه میکشاند که دشمن میخواهد.

مثلی ترکی میگوید: دوستانت را نزدیک و دشمنانت را نزدیکتر نگهدار.

من همیشه گفته ام، ما و سایر ملل ترک و همبسته، در اعصار و قرون مختلف، در تاریخ و حیات اغلب ملل جهان تاثیر گذار بوده ایم. طبعا حافظه تاریخی این ملتها، خاطرات مطلوبی از ما ندارد. ما با اینکه امروز، میراث مثبتِ گذشتکان خود را دو دستی (و باید بگویم با جهالت و سادگی) به دیگران و گاها به دشمنانمان واگذار کرده ایم، ازقضاوت سوءِ حاصله از آن مبری نبوده، و تالی فاسد چنان قضاوتها را مشتاقانه بجان میخریم.

آیا ما، در عرصه جان امروز، قادر به تحمل اینهمه دشمن یا بد خواه یا بد دل هستیم؟ یا باید تدبیری دگر بیندیشیم؟

چشمها را باید شست

نظری دیگر باید کرد

گونه ای دیگر باید دید

گاهی مبارزان ما از روی صداقت و احساسات شدید ملی، در مجامع ،اتاقهایِ پال تاک، و نوشته های خود، بدون توجه به صدماتِ آنی و آتی، مسایل گذشته ما را چنان طرح میکنند و ملل و ممالک ذیربط را بخاطر سیاستی که قرن یا قرنها پیش، تحت شرایط متفاوت و بدلایلی که امروز اصلا مطرح نیست، چنان خصمانه به چالش میکشند که گویا تازه از خواب اصحاب کهف برخاسته اند واز محیط، واقعیات، شرایط و مصالح امروز بی خبرند.

این رویه که مسلما از روی حسن نیت و عدالت خواهی انجام میشود، متاسفانه، دوستان سابق را رنجیده خاطر، بیطرفان گذشته را، دشمن، و دشمنان پیشین را تحریک و جری میکند. در حالیکه ما باید با بررسی شرایط امروز و مصالح ملی امروز، دوستان گذشته را دلگرم، بیطرفان قبلی را خوش بین، بدبینان پیشین را بیطرف، و دشمنان سابق را اقلا خنثی کنیم. ما باید بین تخلیه عقده های درون، و مصالح ملی یکی را برگزینیم. بررسی بی ترحم و بی اغماض گذشته، وظیفه محققان و مورخان و اساتید تاریخ و سیاست است، نه به اصطلاح سیاستمداران و فعالان سیاسی.

همان گونه که بکار گیری «نرم افزار» در یک کامپیوتر، آنرا قادر به انجام خواستها و نیاز های ما میکند، و میتوان گفت کلیتِ «سخت افزار»، بدون آن مجموعه غیر مفیدی از آهن پاره هاست، دیپلوماسی نیز در سیاستِ جهانیِ امروز همان نرم افزاری است که به خواستها و نیات ملت درمجموعهِ مکانیزم تشکل های سیاسی و دولتها، قابلیت انجام و عمل میبخشد.

ما امیدواریم این کمیسیون، همان رلی را که “نرم افزار” در کامپیوتر بازی میکند، در عرصه سیاست جهانی برای تشکلها و فعالان آذربایجان داشته باشد.

----------
سايت شمس تبريز: انگيزه انتخاب نام اين گروه سياسي به عنوان ” كمسيون ديپلماتيك آذربايجان جنوبي” در چيست و آيا اين گروه جهت رسيدن به خواسته هايش فقط راههاي ديپلماتيك را انتخاب و اجرا خواهد كرد ؟

دکتر نظمی افشار : بطوریکه قبلا، به تکرار گفته ام، شرایط احزاب و سازمانها، و جبهه های سیاسی آذربایجان غربی، زیاد مشخص نیست. وجود سیستم “عضویت” پذیری در این سازمانها، یا بسیار محرمانه است، یا بسیار ابتدائی و بصورت سمپاتیزن.

راجع به عنوان “کمیسیون …………” این نام سه کلمه کلیدی دارد. کمیسیون – دیپلوماتیک- جنوبی.

در مورد “جنوبی” توضیح ما را در بخش دوم همین مصاحبه (سئوال 5 ) میتوانید بخوانید.

در مورد ” دیپلوماتیک” و لزوم آن نیز در مصاحبه های قبلی و دوبخش پیشین این مصاحبه به تفصیل سخن رفته است. دراینکه آیا این کمیسیون فقط راه دیپلوماتیک را پیش گرفته است یا نه؟ البته جواب مثبت است. همانطور که از نام آن پیداست عملکرد این کمیسیون، فقط و فقط دیپلوماسی و لوبی گری است و خواهد بود. در ابتدا میخواستم به قسمت اخیر سئوال شما به طنز پاسخ گو باشم که: کارِ “دیپلوماسی شکنجه” کاردوستان شما در داخل است. منظور ما از دیپلوماسی فقط دیپلوماسی است. ولی بعد دیدم که شما هم حق دارید چون کار سیاست آذربایجان چنان به ابتذال کشیده است که نقیضه گوئی “اگر با فحش و اتهام وعربده باشد” خیلی هم منطقی است. مثلا در فوریه 2005 در یکی از بیانیه ها خواندم که : ما با دولت جمهوری اسلامی و حکومت مسئله ای نداریم، فقط خواهان “سکولاریزم” و “حق حاکمیت ملی” هستیم. نویسنده هم تقصیری ندارد چون بضرورتِ “رهبری” باید حرف گنده بزند، و از آنجائیکه اعتبار و بار سیاسی و حکومتی این لغات را در مدارس ابتدائی تدریس نمیکنند لذا از درک شمول آنها عاجزاست. در حالیکه سکولاریزم با حکومت مذهبی و حق حاکمیت ملی با ولایت فقیه جمع اضداد است.

سايت شمس تبريز : سمت جنابعالي در اين كمسيون چيست ؟

دکتر نظمی افشار: من، بنیانگذار و مسئول این کمیسیون هستم.

سايت شمس تبريز : اين كمسيون از چه زماني شروع به فعاليت كرده است ؟

دکتر نظمی افشار : رسمیت تشکل آن از آغاز سال مسیحی 2006 بوده است.

سايت شمس تبريز : بسياري از گروههاي خارجي موافق استفاده از توانهاي غرب و بخصوص آمريكا هستند و رايزنيهايي را با مراكز سياسي غرب در زمينه مسائل آذربايجان انجام مي دهند . با توجه به اينكه جنابعالي زماني مشاور اقتصادي كنگره آمريكا بوديد اين سوال مطرح مي گردد كه اصولا نگاه آمريكا به مسائل آذربايجان چگونه است و آيا حزب شما نيز مثل خيلي هاي ديگر موافق استفاده از توانمديهاي آمريكا در مسائل مربوط به آذربايجان است يا خير ؟ لطفا در اين باره توضيح دهيد ؟ و اينكه آيا اين تشكيلات شما به صورت رسمي با مقامات و مراكز سياسي غرب مذاكره كرده است ؟ در صورت مثبت بودن لطفا در صورت امكان بفرمائيد كه اين مذاكرات با چه كساني و بر اساس چه موضوعاتي صورت پذيرفته است ؟

دکتر نظمی افشار : من نمیدانم منظور شما از طرح این سئوال چیست؟ مثل اینکه هنوز هم باور نکرده اید که ما راه دیپلوماتیک پیش گرفته ایم؟ من طبعا آنچه را که میخواهم به شما خواهم گفت. یک کلمه بیشتر،” قرار عدم صلاحیت” مرا از این وظیفه صادر میکند.

شما باید از یک واقعیت مطلع باشید که مبارزان خارج از کشور در هر اقلیمی که هستند، نسبت به قوانین و مقررات کشور محل اقامت یا شهروندی خویش حرمت و احترام دارند(یا اقلا باید داشته باشند) نتیجتا، با توجه به شرایط موجود، در هر نقطه دنیا مهاجران یا شهروندان ایرانی تبار، کم و بیش مورد مداقه و توجه هستند. ضمنا مجامع دموکراتیکی نیز وجود دارد که (صرفنظر از فلسفه وجودی شان) ظاهرا، مرجع این نوع دادخواهی های بین المللی است. اگر مبارزان آذربایجان مثلا به پارلمان اروپا مرجعه میکنند یک امر طبیعی و حق مسلم آنهاست. اغلب این مراجعات هم برای مساعدت یا دادخواهی نیست بلکه برای اعتراض به سکوت موذیانه این سازمانها/دولتها به بی عدالتهای حاکم در داخل ایران است.

راجع به تمسک من به این مراجع، بله، من در مورد قره باغ، انتخابات جمهوری آذربایجان(که یکی موفق و دیگری نا موفق بود) و مسایل زندانیان سیاسی خودمان، از روابط و تماسهای خود استفاده کرده ام ولی در مورد خواستهای آذربایجان جنوبی، جز ملاقاتهائی که برای آقای دکتر چهرگانی در سه هفته اول، ترتیب داده بودیم تماسی نداشته ام.

بعد از آن ها، فقط نامه ای هم به پرزیدنت بوش نوشته ایشان را از حمله به ایران منع کرده بودم. درمورد امکان استفاده از توانمندی های آمریکا و غرب، طبعا امکان بزرگی است ولی فعلا فقط و فقط دشمنان ما، و بر علیه ما، استفاده میکنند ما بعنوان “آذربایجان جنوبی” در صحنه جهان حضور نداریم و اگر هم عنوان شده باشیم با فقدان آگاهی آنرا به ” نتیجه منفی” تبدیل کرده ایم.(بیان این مطلب دین اخلاقی من به فعالین صادق و جمع ساکت داخل است)

آقای حامد، مردم آذربایجان امروز در سنگین ترین شرایط اجتماعی و سیاسی که بر اساس غیر انسانی نژادپرستی، برآنان تحمیل شده زندگی میکنند، و یک قدم، فقط یک قدم با اضمحلال یا انفجار فاصله دارند. اولی ملت و تاریخ ما را نابود خواهد کرد، ودومی، ما و دشمن ما را. من سکوت بر چنین جنایتی را تایید این جنایت میدانم. ولی قبل ازتوصیه و انتخاب راه دوم، مذبوحانه تلاش میکنم که در وهله اول، اگر هم نه صد در صد، اقلا نود در صد خواستهای مان را بدست بیاورم.

اجازه بدهید داستانی بگویم که رفع خستگی شود. روزی مرحوم حجت الاسلام میرآقا زاهدی (جانشین مرحوم آیت الله عرب باغی مجتهد محبوب ارومیه) در ملاقاتی به پدرم گفته بود “باقر خان ، شنیدم به مومنی فتوا داده اید که ” نماز سحرگاهی را برگزار نکند ” پدرم توضیح داده بود “آقا، من از ایشان پرسیدم نماز میخواند یانه؟ و ایشان گفتند” چون بیداری سحرگاهی جسما برایم مقدور نیست نماز نمیخوانم، و شنیده ام که اجر اصلی در نماز صبح است، لذا اصلا نماز نمیخوانم” من هم گفتم تو پانزده رکعت را برگزار کن، من تضمین میکنم خداوند بخشنده است بجای هفده بار با پانزده بارهم ترا میشنود. جناب زاهدی، منِِ معلم ریش سفیدِ غیر معمم، پانزده رکعت را برایشان قبولاندم و بار شما را راحت کردم جنابعالی بعنوان روحانی محبوب مردم هم، فقط روی دو رکعت کار بکنید”

حالا جواب من به مبارزان شرافتمند و باغیرت آذربایجان که مرا به استقلال خواهی دعوت میکنند اینست که اجازه بدهید من و یارانم، با شناخت “چه میتوان کرد، چه نمیتوان” در بازار سیاست مغشوش منطقه، نود در صد را فراهم بکنیم. و از حول حلیم، به دیک نیافتیم، اتخاذ تصمیم راجع به ده درصد بقیه، نظر به بُعدِ عوارض و نتایج متصوَر، و بهای سنگینِ احتمالی که ملت ما شاید برآن بپردازد، فقط و فقط حق مسلم ملت ساکن داخل، و با نظر خواهی مستقیم خواهد بودو هیچ فرد یا سازمان یا تشکل، خاصه اگر خارج نشین بوده و فارغ از همّ و غمّ عوارض آن در گوشه امن بنشینند و فرمان جنگ و خونریزی و ویرانگری و برادر کشی بدهد، این صلاحیت را ندارد. ولی تا، نود در صد ما، بدست نیاید، و ما از نقطه حرکتِ زیر صفر(یعنی حتی نداشتن یک مهد کودک غیر فارسی زبان) برخلاف تمام موازین، شرایط، و مقدوراتِ موجود جهان، ، فقط و فقط صد را بخواهیم، شاید از نود درصد که سهل است، حتی از بیست در صد هم بی نصیب باشیم. خواستن فقط نصف مسئله است نصف بقیه، توانائی، شرایط، مقتضیات و مصالح جهانی است.

به موضوع اصلی برگردیم. برای ملتی که در این شرایط ناگوار گرفتار است، و دولت که باید خادم وحامی نیاز ها و خواستهای آن باشد، مثل دشمن قسم خورده عمل میکند، توسل به هر عاملی، نه تنها مجاز و اصولی است، بلکه واجب و ضروری است. الغریق یتوسل به کل حشیش.

ما در انتخاب بین فنا و بقای ملی، راه دوم “بقا” را به هر قیمتی که باشد برگزیده ایم. و تمام راهای ممکنِ اعتدال و منطق را یک بیک تجربه میکنیم تا با کمترین هزینه انسانی و مالی و عمرانی، به مرحله “بقا” آنهم بقای تضمین شده برسیم. و میخواهیم در صحنه نمایشات سیاست جهانی، ما رل “بایکوت کننده” و “نا هماهنگ” را بازی نکنیم. همان اشتباهی که اعراب سنی عراق کردند و خود بایکوت شدند. ما این سیاست دشمن را که با خلق امکانات غیر مترقبه و با عوامل ناشناخته، برای ما نسخه تندروی، عملیات انفعالی، و خدای نکرده تروریستی مینویسد که ما را “از رده مسابقات خارج” کند، با عقل و تدبیر و دیپلوماسی به خورد خودش خواهیم داد و قطره قطره در حلقومش خواهیم ریخت، بگذار اگرما را به دنیا “متعرض” و “ناسازگار” و”شمشیر بدست” نقاشی کرده است، خودش بناچار “تنها” و معترض و شمشیر بدست درروی صحنه و زیر نورافکن ها باقی بماند تا پرده بیافتد.

ما، در این استراتژی، همگامان تاکتیکی زیادی میتوانیم داشته باشیم که بالقوه یاران ما هستند و مصلحت مشترک با ما دارند ولی انتخاب درست، و نحوه ارائه مقبول و داد و ستد های منطقی، فقط باعشق به هویت و صداقت محض، یا فریاد و عربده و شراب پاشی و قلدری، عملی نیست.

من گنگِ خواب دیده و، عالم، تمام کر من عاجزم ز گفتن، و خلق از شنیدنش

سايت شمس تبريز : اين حزب در حال حاضر مهمترين مشگل بر سر راه حركت ملي آذربايجان را در چه مي داند و براي رفع اين مشگل چه راهكار اجرايي دارد ؟

دکتر نظمی افشار - اول اینکه بابا ما حزب نیستیم. شما را بخدا من و یاران بیکناهم را که با هزار احتیاط قصد اجتناب از برخورد با شعبان بی مخ های “آذری” داریم به دم چماق آنها نفرستید. ثانیا، راجع به مهمترین مشکل سر راه حرکت ملی آذربایجان، کارو در کتاب شکست و سکوت، مینویسد: یک ساعت بدون آنکه حرفی بزنم بر چشمانش خیره شدم. فریاد زد خفه شدم چرا حرفی نمیزنی؟ پاسخ دادم: نشنیدی؟ برو!!!

سايت شمس تبريز : جنابعالي در نامه اي كه به دبير كل حزب دموكرات كردستان نوشتيد ، خود را مبلغ تعامل با كردها مطرح كرديد . آيا اين يك نظر شخصي است و يا اينكه نظر تشگيلات شما مي باشد؟

دکتر نظمی افشار - این اگر نظر تشکیلات ما نبود من بخودم اجازه چنین اقدامی را نمیدادم. در این کمیسیون، قرار داخلی ما براین است که هر اقدامی باید با اتفاق آرا انجام گیرد. راجع به تعامل، که امروز در ادبیات سیاسی ایران مصرف میشود، باید صادقانه بگویم که من مصداق “ما وُضِعَ له” آنرا بخوبی نمیدانم. ولی اگر قصدتان اینست که من معتقد به همزیستی مسالمت آمیز توام با احترام متقابل، بدون فرصت دادن به آوای شومِ شغالان، که مانند انگل فقط در محیط آشفته و آلوده میتوانند بقا داشته باشند وخودی جولان دهند، و بهای تحریکات و تشنجات غیر مسوول عقده های خودنمائی و میدانداری خویش را با خون جوانان و کودکان بیگناه ترک و کرد، بپردازند، صدالبته که بله من و یارانم، معتقد به این گونه تعامل هستیم و دلسوزانه به ملت ترک آذربایجان توصیه میکنم که به این دام دشمنان ما نیفتند.

اشتباه نشود، سیاست “تعامل” فقط ناشی از ضعف یا مبتنی بر ناتوانی نباید باشد، تعامل با قدرت و دیپلوماسی زور هم در فرهنگ سیاسی جهان وجود دارد.

ولی مسلما، باید آخرین لایهِ دیپلوماسی و آخرین حربه سیاسی باشد.

قبلا گفته ام، ما باید در تصورات و خاطرات تاریخی خود تجدید نظر کنیم. ما، ملت ترک ایران، غیر از شوونیزم فارس دشمن پایداری نداریم که بحکم ذاتی دشمن هویت و نتیجتا، دشمن بقای ماهستند. مکانیزم ویرانگر شوونیزم فارس، برای خود عوامل محرکه ای(با تکیه به سابقه تاریخی آنها با ملت ما، یا ملل همبسته ما) نیز دست و پا کرده است که با ما طبعا دشمنی خواهند کرد. روس و ارمنی در این لایه قرار دارند.

من بر این باورم که کرد ها بلذاته دشمن ما نیستند و با روشهای معقول میتوانند دوست ما نیز باشند. اگر این شرایط در هر ملت دیگری حتی برادران و خواهران عرب ایران (که امروز مطمئن ترین دوستان ما هستند) بود من زیاد حساسیت نمیداشتم، ولی ما با کردها محکوم به همزیستی هستیم و لازم نیست که عاشق هم باشیم فقط کافی است که به حقوق هم احترام بگذاریم و ما این تجربه را داشته ایم. فقط مصالح مشترک و رهبران شایسته خوش نیت و مستقل میتواند این سناریو را تجدید کند. امروز مصالح مشترک موجود است، هردو، ملتی مظلوم و مستضعف هستیم که در یکقرن اخیر، آماج بیشرمانه ترین دشمنی های حکومتهای خود بوده ایم. و از مرکز نشینان، جزغارت و تطاول و اعدام و اشغال نظامی و بمباران چیزی ندیده ایم. البته بسیار ساده لوحی است اگر باور کنیم که اکراد، در سرزمین ما نظر ندارند، ولی در هیچ ملک بی صاحبی همسایگان بی نظر نخواهند بود. در مثل مناقشه نیست و این مثال، ” تشبیهِ مع الفارق ” است، در دهات ترک نشین میگویند” با گرگ هماغوشی کن ولی چوب را از دست مگذار”. ما اگر اراده و قدرت نگهداری سرزمین خود را داشته باشیم، نه تنها، ما را متکی به نفس میکند، ضمنا، دشمنان احتمالی و نظربازان سرزمین مارا نیز، به تاملِ مجدد وامیدارد. زور آزمائی لازم نیست و از آن غیر ضروری تر تحریکات و تشنجات ابتدا به ساکن است.

آقایِ حامد، بله من این نامه را نوشتم، چون اعتقاد داشتم که این، صدای نهیب اکثریت ملت آذربایجان خاصه مردم آذربایجان غربی است. من این نامه را نوشتم، چون به اعتبار اجتماعی وسیاسی خویش در بین ملت کرد ساکن آذربایجان واقفم. من میدانم با پایین آوردن صدایِ طبل خونخواهی بعضی عقده ای های غیرمسئول، میتوان همان گذشته شیرین را که در طی حکومتهای ملی داشتیم، تکرار کرد. در طول یکسال که تمام ملت ترک و کرد مسلح بودند و مرز و مرزبانی وجود نداشت یک قطره خون از دماغ کسی به بهانه ترک و یا کرد بودن ریخته نشد.

آسان است که “غلام یحیی” شد، وبعد از فرار، بهای اعمال و کردار مان را با خون سی هزار سکنه بیگناه آذربایجان پرداخت کرد، و شصت سال تشدید دشمنی بجان ملت آذربایجان خرید و راه پرشرف و انسانی ملت حق طلب و رهبر عدالت خواه آنرا خدشه دار نمود. میتوان رفسنجانی بود و بهای افزون طلبی و قدرت خواهی خود را با یک میلیون شهید و سه ملیون معلول، و ملیونها مادر و پدر و فرزند عزادار پرداخت. ولی دشوار است که مرحوم پیشه وری یا شهید قاضی محمد بود و از غیر ممکن ممکن ساخت.

من انعکاس مثبت این نامه را از اکثریت معقول و مبارزان مسئول شنیده ام و از حمایت آنها ممنونم. این مراحم مرا خشنود کرد و ضمنا شنیده ام که نامه من بگوش یکنفرعقده ای، و دو قداره کش ایشان ناخوش آیند بوده است. بخون پر شرفِ تُرکم قسم، که این خبر خوشحالترم کرد. چون پی بردم که کار درستی کرده ام.

اجازه بدهید این نامه و جواب آنرا تحلیلی کره باشیم.

من بخودم اجازه نمیدهم شان والای ترکان آذربایجان را، به بهانه دیپلوماسی، ذره ای پایین بیاورم و نیاورده ام.

من به آفای هجری گفته ام که اجازه ندهیم “افکارمان رابه بازی بگیرند” و آنها را مودبانه، از کوته بینی بر حذر کرده ام “و اجازه ندهید که شرایط لحظه ای و متغیرِ جهانی و مصالح آنیِ جهانمداران، صد ها سال همزیستی گذشته ما را مخدوش، و آینده مان را مشکوک نمایند”

من از زشتکاری ها و و غارتگری های گذشته با صراحت و بی تعارف یاد کرده ام”از بیان این واقعیت، خوشحالم که “حافظه تاریخی” ملت نجیب و قدرشناس آذربایجان، خاطرات شیرین حکومتهای ملی آذربایجان و کردستان را با دلگرمی مطمح نظر ساخته و آنها را بعنوان خاطرات “ملت کرد”، در حافظه تاریخی خود زنده نگهداشته است. درست همانگونه که، با مناعت و بزرگواری خاصِ خویش، غارت وچپاول گری های سمیتقو را بنام “یک غارتگر وقاتل” بی ارتباط به هویت قومی و ملی او، به بایگانی راکد، انداخته است”

من در این نامه زعامتِ آذربایجان، و رهبرحکومت ملی آنرا، یاد آور شده ام “مرحوم پیشه وری هنگام عزیمت به تهران برای مذاکره با قوام، در جواب نگرانی های مسولان امور، درپای هواپیما، در حالیکه دست بر شانه شهید قاضی محمد داشت، گفت: اگر من امروز، به ضرورت، به تهران میروم، جای نگرانی نیست، برادر بزرگوارم قاضی محمد درآذربایجان است”

من به صراحت مناطق کردنشین، حتی پایتخت جمهوری کردستان را با نام همیشه آذربایجان یاد کرده ام” عشایر ساکن در نوارِ غربیِ سرزمینِ آذربایجان”

من بر خلاف اعتقاد خودم و بعنوان اعتراض، روی نام ترکیِ پایتخت جمهوری کردستان تکیه کرده ام “درسردشت، ساوجبلاغ، سلدوز”

من آنها را از توسعه طلبیِ موجودِ حمایتهای زود گذرِ شرایطِ جهانی، بر حذر داشته ام ” من بخوبی میدانم که در هرملتی “ارتدکس” هائئ هستند که بیمار گونه به آرزوهای توسعه طلبانه و دور از عقلِ خود چسبیده، و مانع هرگونه آرامش، اتفاق و دوستی میشوند”

من عمل آنها را در رابطه با بیانیه مشترک با پان ایرانیست ها کوتاه بینانه خوانده ام ” من، حتی، ائتلاف حزب شما و پان ایرانیستها را در پاریس نیز، بعنوانِ یک تصمیم “عجولانه، کوتاه بینانه، و غیر مرکزی” پذیرفته ام”

من بعضی اعمال آنها را به بازی کودکان تشبیه کرده و آنرا “غیر قابل قبول و تحمل” یاد

کرده ام. “و حتی خوش نیتی من و بزرگواری ملت کهنسال و عظیم آذربایجان و ملل و دول ترک همجوار، بازی ِ “من نبودم دستم بود” را بیش از این قابل قبول و تحمل، نمیدانند.”

و در پایان مثل یک برادر ارشد نصیحت، و توصیه به یک اقدام حزبی کرده ام “من بعنوان یک دوستدار واقعی ملت کرد، و همسنگر شما در راه احقاق حقوق حقهِ ملل ایرانی، از جنابعالی انتظار دارم با صدور بیانیه ای، تمام این احساسات تند و غیر مسوول را متهم، و برای همیشه به دسیسه های دشمن که از کوتاه ترین راه، یعنی از دهانِ تندروان کرد و ترک، میل بخون کشیدن سرزمین ما را دارد نقطه پایان بگذارید.

من آنچه شرط بلاغ است با تو میگویم تو، خواه از سخنم پند گیرو، خواه ملال”

ایشان نیز با نهای مهربانی و ادب ، بدون کوچکترین حالت دفاعی یا انفعالی، به نکته های کلیدی نامه من مهر تایید زده اند.” آقای دکتر علیرضا نظمی افشار، دوست عزیز، نامه پر مهر و دلسوزانه تان را دریافت نمودم. از ابراز احساسات مسئولانه شما در رابطه با حفظ و تقویت دوستی و برادری میان دو ملت ترک و کرد ساکن آذربایجان سپاسگزارم و از شخص فرهیخته ای مثل جنابعالی جز این انتظاری نیست”

ایشان هم صمیمانه از خطرات میدانداری طبالان خونخواهی و خونریزی اظهار نگرانی کرده اند.

“من و حزبم گذشته های تلخ و شیرینی را که این دوملت در آذربایجان با هم سپری کرده اند، دسیسه های حکومتهای توتالیر پهلوی و جمهوری اسلامی، مداخلات بیگانگان و اعمال و گفتار نا مسئولانه افراطیونی از هر دو بخش را در ایجاد فضای متشنج و کاشتن بذر نفاق در میان هر دو ملت کرد و ترک را بیاد داریم و از تکرار آنها همیشه نگران و در اندیشه هستیم. در آذربایجان دو ملت ترک و کرد محکوم به زندگی در کنار هم هستند”

جناب هجری، با نهایت بزرگواری توصیه مرابرای یک اقدام حزبی، قبول و نوشته اند “درج مصاحبه رامبد لطف پوری که دقیقا در جهت عکس سیاست حزب دزاین زمینه میباشد در روزنامه “کوردستان” اشتباهی بوده است که از طرف انتشارات حزب ما روی داده و ما به محض اطلاع از آن در وب سایت حزب توضیح دادیم که این مطالب نظر مصاحبه کننده است نه نظر حزب دمکرات کردستان ایران و در شماره آینده روزنامه “کوردستان” نیز این توضیح را درج خواهیم کرد، تا هیچگونه شبهه ای در این مورد باقی نماند.”

من آنقدر ساده لوح نیستم که تصور کنم مشکل ما حل شده است ولی آنقدر به اهمیت مساله ایمان دارم که هِّمِ خود و یارانم را در آن مصروف کنم. ما در آذربایجان غربی نه ارتشبد فارس زبان برای حفظ امنیت لازم داریم نه ماموران حفظ امنیت [2] سازمان ملل. دو ملت باشعور، میتوانند نقاظ ضعف و قدرت خود را شناسائی و با دیپلوماسی معقول، با تفاهم همزیستی کنند. این تعامل صرفا برای ساکنینِ قانونمند و محلی وغیر وابسته به عوامل خارجی است.

نه کرد، هرملتی که در ذره ای از خاک پاک ملت ترک نظر داشته باشد اگر نه با آتش و خون بلکه، با چنگ و دندان روزگاشان را تیره و تار میکنیم. ولی این فقط در دفاع از خاک آذربایجان مجاز است. آتاترک در توجیه 250000 شهید چاناق قلعه گفت: مادران ترک، ملیونها فرزند دیگر میزایند ولی هیچ مادری، به زاییدن یک وجب خاک قادر نیست.

آقای حامد، اگر منظور شما از تعامل اینست، بله من به تعامل با هرملتی، علاقمند، و به تعامل با هموطنان کرد ایمان دارم. ولی هر ملتی، حتی کرد، از خارج مرزهای آذربایجان و ایران، بخواهد در سرزمین مقدس مان حضور شرارت آمیز و یا ایجاد مشکل نماید، با آنها تعامل که نه، حتی ترحم را هم حرام میدانم. تروریستهای پژاک و پ ک ک، با خشم و آتش و خون، و بدست فرزندان شجاعِ ملت ترک آذربایجان به لانه های خود در خارج مرز های سربلدنمان رانده خواهند شد.

من ملت شریف آذربایجان و مرزنشینان قهرمان آذربایجان غربی را به خدای بزرگ میسپارم.

Read more- Ardı- بقيه- آردي

نامه سر گشاده به شاهزاده رضا پهلوی ولیعهد سابق ایران
--------------------------------------------------------------------------------
علیرضا امیر نظمی افشار
--------------------------------------------------------------------------------
بیانیه اخیر شما را در مورد مسایل آذربایجان و بلوچستان خواندم و از اظهار حمایت و پشتیبانی شما از این مبارزات متحیر شدم.

شما در بیانات خود از زدودن هویت قومی و ملیِ یک یکِ "ما"، توسط جمهوری اسلامی، گله کرده اید. آیا راستی نمیدانید که جنبه فرهنگ زدا، و ملیت ستیز این رژیم تبهکار، میراث شوم حکومت دیکتاتوری پدر و پدر بزرگ شمابود؟

شما حتی در این بیانیه، که از طرفی مملو از تزویر وتظاهربود و از طرفی دیگر مشحون از تدلیس و کنایه، هویت واقعی ملت آذربایجان را بجای "ترک"، "آذری" خوانده اید. آیا راستی، فریاد میلیونها پیر و جوان، زن و مرد، را در خیابانهای آذربایجان و تهران نشنیدید که میگفتند : "هارای، هارای، من تورکم". راستی این همدردی است یا استمرار تحقیر و تحمیق؟

شما گفته اید که همین خشم بود که سرانجام اسکندر، تازیان و مغول را شکست داد. راستی چراآنجا، توقف کردید؟ اگر هم، شما سکوت کنید، من ادامه میدهم. مگر همین خشم نبود که بعد از پنجاه سال مدارا و تحمل، حکومت فرهنگ کش پدر شما، و سلسله غاصب پهلوی را پایان داد؟

هنگامی که مشابه همین قیام ملی، بخاطر همین نابرابری ها، در سال آخر سلطنت پدر شما در همین تبریزتاریخ ساز، اتفاق افتاد، دربار، آنرا کار همسایه شمالی دانست، و حکام امروز، با اظهار همدردی، به فکر بهره برداری از آن بودند. عجبا، حالا هم، حکومت، باز، آنرا به همسایه شمالی نسبت میدهند و شما، با اظهار همدردی، بفکر موج سواری هستید.

ببین که تا به چه حدّم همی کند تحمیق!!

اگرچه، امروز شما و ملایان، جا، و لحن تان را، عوض کرده اید، ولی فریاد خشم ملت ما همان است که بود "هارای هارای من تورکم"

از نواده رضا شاه، صحبت از ایران فرهنگ آفرین، و انتقاد از ستم ملی کردن، خواه از جهل، خواه از تجاهل، اهانت مضاعف به شعور ملی ترکان آذربایجان و سایر ملل شریف ایرانی از کرد و عرب و بلوچ و ترکمن ولر و قشقائی است.

شما در این بیانیه، در لفافهِ دلسوزی هایِ مزورانه خود، با لحنی موذیانه، گفته های معلمان شوونیست رضا شاه، مثلا" محمود افشار ها، و فروغی ها را تکرار میکنید. "همای فرهنگ ملی ما دو بال دارد،.... هویت قومی و هویت ملی". شما میخواهید باز، ملتهای ایرانی را در کوره استحاله فرهنگی مذاب و آنها را در قالب موهوم "ملت ایران" بریزید و فورم بدهید و تفاله های ملتهای واقعی را هم "قوم" بنامید و سپس بنام "ملت ایران"، اقلیت فارس زبانرا، بر گرده ملل ایرانی سوار کنید.

باید بدانید که، این نسخه منقضی شده است و این دسیسه، کاربردی ندارد. قرن بیست و یکم، قرن رستاخیز ملتهاست. شما وسایر نژاد پرستانِِ نژاد موهومِ آریائی، با این لجاجتِ با واقعیتِ تاریخ، عمر حکومت جمهوری اسلامی را تمدید و امکان تجزیه ایران را اجتناب نا پذیر میکنید.

شما میگوئید که ترک و عرب و کرد وبلوچ و ترکمن و ....... در مبارزات خویش، به اتحادی نا مشروط دست بزنند و آن، برابر نسخه شما : "اتحاد، پیروزی، و آزادی" است. نمیدانم چرا شما در ادامه طبیعی بیان نیات خویش، باز متوقف شدید؟ بگوئید که " اتحاد، پیروزی، آزادی، دیکتاتوری، اشغال نظامی، چاقو کشان پان ایرانیست، آذرماه 1325، ساواک، شکنجه، زندان، تبعید" این عملکرد پدران شماست. جالب اینکه، تنها مشروعیت شما، از گذشته ایست که فاقد هرگونه مشروعیت بود، وهمان خشمی که من وشما، از دو منتهای پایگاه فکری ایرانی، نظاره گر آن هستیم، بدلیل اعمال پدران شما،زبانه کشیده است.

یقین دارم، که همان شعله های خشم ملل ایرانی، بنیان این رژیم شرم آور راهم، که باز، مولود طبیعیِ حکومت خاندان شما بوده است، برخواهد کند. ولی این براندازی برای استقرار دیکتاتوری مجدد آریائی نخواهد بود واگر تفکرات موهوم شما، مملکت را به تجزیه نکشاند؛ ملت های ایرانی، در یک حکومت داوطلبانه فدرال، با حفظ حق حاکیت ملی، حکومتهای خود را مستقر خواهند کرد.

با احترام

دکتر علیرضا نظمی افشار

کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی

کالیفرنیا

Read more- Ardı- بقيه- آردي

نامه سر گشاده به مصطفی هجری دبیر کل حزب دموکرات کردستان
--------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا امیر نظمی افشار
--------------------------------------------------------------------------------
دوست گرامی، جناب مصطفی هجری دبیر کل حزب دموکرات کردستان

درود های گرم من و ملت آذربایجان را بپذیرید. برای شما و یاران پر تلاشتان در احقاق حقوق حقه ملت مبارز کرد آرزوی توفیق دارم.

جناب هجری، شما خوب میدانید که درمسیر این مبارزات حق طلبانه، چه اغراض و دسایسی کمین کرده اند که ما را، اگر نه بدست خود، اقلا بوسیله یاران خویش، از پای در آورند.

من همیشه گفته و نوشته ام که ارزانترین و آسانترین شیوه "دشمن" در هر ایده و ساختاری که باشد، ایجاد تنش، نفرت، و برخورد، بین ملل مظلومِ ترک و کرد خواهد بود تا خون پاک این دو ملت شریف را، در سر زمین های خود، آذربایجان و کردستان جاری و نهالِ شوم "استعمار فرهنگی، اقتصادی، ملی، و نظامی" را آبیاری، و با ثمرات مسموم آن، جوانان ما را "تخدیر" و ملل ما را"تحقیر" کند، و ما را در این پیکار مقدس منحرف، و آمال ملی ما را نقش بر آب سازد. چه خوش باوریِِِ گرانبهائئ خواهد بود اگرساده لوحانه، دسیسه و تلقین دشمن را بپذیریم و اجازه دهیم که اعدام کنندگان شهید قاضی محمد، و شهید فریدون ابراهیمی، امروز، با ما مجزا، عشوه گری کنند و جدا، جدا نرد دوستی ببازند و افکارمان رابه بازی بگیرند. این گرانبارترین و جبران ناپذیرترین تهلکه تاریخِ مللِ ما خواهد بود.

اگر بتوان قبول کرد که بعضی از برهه های خاصِ تاریخ، از حساسیت سیاسی بیشتری برخوردارند، بی تردید باید اذعان نمود که برای ملل ما، امروز، روزِ "آزمایشِ تاریخ " است.

ملت نجیب آذربایجان کوله بار گرانی از "جوانمردی ها و ناجوانمردیهای تاریخ" و تاریخ سازانِ ملل متفاوت را، بدوش میکشد، ونتیجتا، با یاد آنها، مشعوف و ملول میشود.

همجواری و همزیستی تنگاتنگِ ملل ترک و کرد نیز، طبعا، مثمرِ خاطرات شیرین و دل انگیز، و تلخ و دل شکنی بوده است. مرحوم پیشه وری هنگام عزیمت به تهران برای مذاکره با قوام، در جواب نگرانی های مسولان امور، درپای هواپیما، در حالیکه دست بر شانه شهید قاضی محمد داشت، گفت: اگر من امروز، به ضرورت، به تهران میروم، جای نگرانی نیست، برادر بزرگوارم قاضی محمد درآذربایجان است. از بیان این واقعیت، خوشحالم که "حافظه تاریخی" ملت نجیب و قدرشناس آذربایجان، خاطرات شیرین حکومتهای ملی آذربایجان و کردستان را با دلگرمی مطمح نظر ساخته و آنها را بعنوان خاطرات "ملت کرد"، در حافظه تاریخی خود زنده نگهداشته است. درست همانگونه که، با مناعت و بزرگواری خاصِ خویش، غارت وچپاول گری های سمیتقو را بنام "یک غارتگر وقاتل" بی ارتباط به هویت قومی و ملی او، به بایگانی راکد، انداخته است.

جناب هجری، من به دلایل محلی، شغلی، خانوادگی، و کسب و کار شخصی، با اغلب بزرگان عشایر ساکن در نوارِ غربیِ سرزمینِ آذربایجان، سابقه مودت، و دوستی دارم. من و آنها، هر دو، خوب میدانیم که حتی آنزمان که مرسوم نبود، من هم در حدِ آنها، از مظلومیت شان رنج برده ام وبه مصالح و حقوق حقه شان پای بندم. امیدوارم شما و همکارانتان نیز این تذکرات را با همان حسن نیت و صداقت و دلسوزی تلقی کنید که آحاد ملت شریف کرد، درسردشت، ساوجبلاغ، سلدوز، مرگور، ترگور، صومای، برادوست، و کنار بروژ خواهند پذیرفت، واگراز آن، ممنون نشدید، اقلا دلگیر نشوید و اجازه ندهید که شرایط لحظه ای و متغیرِ جهانی و مصالح آنیِ جهانمداران، صد ها سال همزیستی گذشته ما را مخدوش، و آینده مان را مشکوک نموده و به حکومت آپارتاید تهران فرصت دهد که مبارزات عدالت خواهانه ما را، با تحمیلِ جنگ داخلی و برادر کشی عقیم کند.

من بخوبی میدانم که در هرملتی "ارتدکس" هائئ هستند که بیمار گونه به آرزوهای توسعه طلبانه و دور از عقلِ خود چسبیده، و مانع هرگونه آرامش، اتفاق و دوستی میشوند طبعا ملل کرد و ترک نیز از این بیماری و بیماران مبرا نیستند ولی رهبری ها،باید، با احساسِ مسولیتِ خطیر، واقع بینی، وانتخابِ مصالحِ مقدور را، به مطامح و مطامعِ دور از عقل و محال، ترجیح دهند.

در دهه گذشته، من بعنوان مبلغ فلسفه حسن نیت، دیپلوماسی و تعامل در مسئلهِ ترک و کرد، نقشه خیالیِ ، مثلا "کردستان بزرگ" را دیده، وآنرا، بعنوان اَعمالِ افراطیونِِ غیر مسئول، توجیه کرده ام، گزارشاتِ مستندِ وجود آنرا در اتاق کار جناب بارازانی با نام "کردستان الکبری" به توقعات خارج از مرزِ بیگانگان، تعبیر نموده ام، ، حتی همان نقشه را در اتاق کنفرانس حزب دموکرات کردستان در استکهلم شخصا، دیده، و به توضیح جناب خالد عزیزی اعتماد کرده ام که"این خواسته حزب ماا نیست ونمیتوان انکار کرد که ما هم تندروانی داریم". من، حتی، ائتلاف حزب شما و پان ایرانیستها را در پاریس نیز، بعنوانِ یک تصمیم "عجولانه، کوتاه بینانه، و غیر مرکزی" پذیرفته ام،. با حوصلهِ تمام، اعمال پ ک ک و پژاک را هم، از نیات حزب دموکرت کردستان جدا میدانم، و گفته شهید قاسملو را بیاد دارم که آنها را گروه تروریست معرف کرده است. ولی برای توجیه مصاحبه آقای رامبد لطف پوری در ارگان مرکزی حزب دموکرات کردستان از هر گونه سلاح تعبیر و تفسیر و توجیه خوش باورانه، خلع شده ایم و حتی خوش نیتی من و بزرگواری ملت کهنسال و عظیم آذربایجان و ملل و دول ترک همجوار، بازی ِ "من نبودم دستم بود" را بیش از این قابل قبول و تحمل، نمیدانند.

جنابِ هجری، من بعنوان یک دوستدار واقعی ملت کرد، و همسنگر شما در راه احقاق حقوق حقهِ ملل ایرانی، از جنابعالی انتظار دارم با صدور بیانیه ای، تمام این احساسات تند و غیر مسوول را متهم، و برای همیشه به دسیسه های دشمن که از کوتاه ترین راه، یعنی از دهانِ تندروان کرد و ترک، میل بخون کشیدن سرزمین ما را دارد نقطه پایان بگذارید.

من آنچه شرط بلاغ است با تو میگویم تو، خواه از سخنم پند گیرو، خواه ملال

بیستم مارچ 2006
دوستدار شما

دکتر علیرضا امیر نظمی افشار
کمیسیون دیپلماتیک آذربایجان جنوبی

Read more- Ardı- بقيه- آردي

PRESENTATION OF DIPLOMATIC COMMISSION OF SOUTH AZERBAIJAN TO THE CONGRESS OF UNITED STATES OF AMERICA
-------------------------------------------------------------------------------
By Dr. ALIREZA NAZMI
-------------------------------------------------------------------------------
MAY 30th, 2006

Your Excellencies,

I am grateful to the Congress and freedom loving people of the United States for providing me the opportunity to share with you about the human suffering in South Azerbaijan, located in northwest of Iran.


For the last two weeks, Azerbaijani Turks of Iran have been flooding the streets of Azerbaijan’s cities and Tehran, protesting against inhumane treatment of Azerbaijani Turks in Iran in the hands of the totalitarian dictator regime of the Islamic Republic.

The demonstrations are still peaceful, civil and non-violent. Unfortunately, the present regime needs an excuse to crush our legal rights to demonstrate.

This is being done by planting infiltrators who act illegally and violently and thus give the government a perfect excuse to crush our movement. The government forces have opened fire on peaceful demonstrations.

For the last 85 years, the Pahlavi regime which was inspired by Hitler attempted to create an Aryan haven. They changed the name of the country from Persia to Iran, which means nation of Aryans. Consequently Azerbaijani Turks as well as other ethnicities have been deprived of their basic human rights.

Their culture is denied, their language is forbidden, their history is falsified, their dignity is insulted, and finally, their whole being is humiliated. Now they are saying enough is enough.

Azerbaijani Turks are in the streets demanding equal rights, self determination, and recognition of our identity, language, and culture.

Tens of martyrs, hundreds of wounded, and thousands of illegal arrests, have not stopped us and shall not, until our goal is accomplished. We are determined to gain the right of self-determination granted to nations under the U.N. Article 1541.

I am here today to ask for American people’s support in this cause of freedom and justice to put a stop to the Aryan apartheid and religious extremist policies of Tehran.

Mr. Maurice Capithorn, a special representative of the UN Commission on Human Rights, in his speech at the 58th session of the Commission on April 16th, 2002, in Geneva, said that the Azerbaijanis are Iran’s biggest ethnic group and may number at 30 million people.

Mr. Capithorn also pointed to serious instances of human rights abuses of Iran’s Azerbaijani population, such as:

Forced assimilation policies to change the ethnic identity

Illegal misappropriation of Azerbaijani territories to Persian provinces such as Astara, Anzali and Bijar

Absolute economic deprivation

Territorial partitioning: dividing Azerbaijan into provinces such as East Azerbaijan, West Azerbaijan, Ardabil, Zanjan, Erak, Hamedon, Gazvin

Arresting and torturing Azerbaijani national movement activists under false and dubious accusations

Depriving Azerbaijani Turks from having any public or private media or public education in our own language. The only NGO internet site of 30 million people “Shams Tabriz” was blocked last week.

We have felt the breeze of ethnic freedom that our neighboring countries have been enjoying. We want nothing more than human rights – nothing more than what the UN charters advocates.

Unfortunately Voice of America and Radio Farda have done nothing to give voice to our people. They are monopolized by the Pan Farsist Iranians, regardless of their ethnic origin. In order to survive economically or socially in Iran, it is a must to sell out one’s own ethnicity, and become “Persianized”. These radio shows resort to finding those few self assimilated ethnic representatives or staging infomercials.

Your Excellencies,

The picture is grim -- as it is in many parts of the world. You might be wondering why you should care. What is of interest to the U.S. in this conflict.

We believe that it is in our common interest to give the Iranian ethnic groups, which comprise 65% of the population, rights of self-determination. Incidentally, this is a necessary component of having a stable Iran, which we all should care about. Without such recognition to the ethnic groups, there will not be any positive changes in Iran. Without these changes, there can’t exist a stable Iran, and without a stable Iran, there will not be a stable Middle East.

Iran’s so called “opposition groups” may well be opposed to the current government but they do not represent nor are they seeking rights for the ethnic groups.

They possess “pan Farsisit Aryan” ideologies under the cover of “pan Iranist” and seek only to build a chauvinistic nation of one race, one blood, one language and one culture.

This obsolete ideology is not accepted by the majority of people and can not co-exist in a civil multi-national society. That is precisely the reason why they have been unable to remove the mullahs from power for the last 28 years.

There is no incentive for people to support the ‘opposition’ which would only transfer power from one racist regime to another. What the people are demanding is simply equitable rights for all ethnicities and religions across the country.

By supporting the South Azerbaijani and other ethnic national movements, the U.S. can make a meaningful contribution toward a democratic Middle East and at the same time gain a very important ally and potential partner for peace and stability in this troubled yet very sensitive part of the world.

Our people, today, right now, before it is too late, are looking for your support. In our region, which sits between the Caucus and the Gulf, and also between Central Asia and the Aegean Sea, we can not afford instability, civil war, perhaps, Balkanization, or worse yet, starting the second cold war.

Your Excellencies, please bear with me a moment.

Picture Iran’s map. Of all the five major ethnic groups of Iran who are asking for basic rights, all have neighboring countries of their same ethnicity.

To the Southeast we have the abused Balouch of Iran who have their Balouch brothers and sisters in Pakistan.

To the Northeast there are the abused Turkmen of Iran, with the Republic of Turkmenistan to its North.

To the northwest the abused Azerbaijanis in Iran look to the Republic of Azerbaijan to the North and Republic of Turkey to the West.

In the West, the abused Kurds in Iran have their kin in the newly established nation of Kurdestan in Iraq.

To the Southwest and the South, the abused Arabs in Iran, have many independent and prosperous Arab countries to their South and West.

What allegiance can be expected from abused and neglected ethnic groups of Iran today?

These ethnic groups that have borders separating them from their brothers and sisters will be loyal and committed to Iran, only when there is a federal government that is democratic, and ethnically represented.

Islamic Republic’s tortures, imprisonments and executions can only temporarily delay the inevitable dissolution of the country.

In the name of the Nation of South Azerbaijan, I respectfully request the opportunity to address our viewpoint in other meetings with distinguished

God bless Freedom,
God bless America
and
God bless the great nation of South Azerbaijan

Read more- Ardı- بقيه- آردي

مصاحبه دکتر علیرضا نظمی افشار (کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبي) با روزنامةنگار مستقل كرد، خالد محمدزادة
-------------------------------------------------------------------------------
دکتر علیرضا نظمی افشار
-------------------------------------------------------------------------------
سلام اقاى افشار

با سپاس از اينكة دعوت ما را براى انجام اين مصاحبة قبول كرديد. من سوالهايم را براتان ارسال خواهم نمود. در ضمن اين مصاحبة بة زبان كردى منتشر خواهد شد. لطف فرمائيد همرا با جوابية، عكس و مشخصات خودتان را برايم بفرستيد

1ــ بعنوان روزنامةنگار مستقل كرد و مطلع از رويدادهاى كردستان بة عرض تان برسانم كة نامة شما بة اقاى مصطفى هيجرى در حزب دمكرات كردستان ايران بة تاريخ بيستم مارس 2006 بعنوان نامةاى توهين اميز در كردستان تلقى گرديدء در پى ان مخالفتهاى بسيارى هم در درون حزب دمكرات كردستان ايرانء هم در سطح جامعة در پى داشت. شما قبول داريد كة در اين نامة بة مقدساتء تاريخء رهبران كورد توهين شدة باشد؟

1 – من از شما متشکرم که میخواهید در باره این مطلب صحبت بکنید زیرا تحلیل و توضیح مسائل اگر توام با حسن نیت باشد میتواند سوء تفاهم های بسیاری را از بین ببرد.

آقای محمد زاده، شما در بخش نخست سئوالتان، خود را یک روزنامه نگار مستقلِ کُرد معرفی کرده اید. ولی، متاسفانه، جهت گیری های مستتر در سئوالات، و نحوه طرح آنها، در ذهنِ شنونده و خواننده، ادعایِ استقلال و بیطرفی شما را زیر سئوال میبرد. لطفا" اگر توضیح اصلاحی در معرفی خود دارید برای تنویر افکار عمومی ملل ترک و کُرد، در آغاز این مصاحبه درج بفرمایید. بهر حال، اینجانب به صرفِ ادعای بیطرفی و استقلال شما، اصل را بر صداقت گرفته و فرمایش شما را میپذیرم.

و اما در بخش دوم نخستین سئوالتان، مرا متهم نموده اید که در نامه مورخ بیستم مارس 2006 به جناب آقای مصطفی هجری دبیر کل محترم حزب دموکرات کردستان ایران، به مقدسات ملت کرد توهین نموده و موجب رنجش مردم کُرد شده ام.

آقای محمد زداه، امیدوارم که متن نامه مرا بدقت مطالعه کرده باشید که درعنوان نامه، جنای هجری را ”دوست گرامی" خطاب، و در متن نامه حقوق ملت کرد را "حقوق حقه" ذکر کرده ام. و متعاقبا" ملت کرد را "ملت مظلوم" ، و دوبار آنها را، "ملت شریف" ذکر نموده و در پاراگراف سوم، مبارزه ملت کرد را علیهِ شوونیزمِ فارس، "پیکارِ مقدس" خطاب کرده ام. من، در پاراگراف اول،،سوم، ششم، هفتم، و دهم، هشت مرتبه، از مردم کرد، بعنوان "ملت شریف کرد" یاد کرده، و خونهای ریخته شده مردم کرد را درمبارزه با شوونیزم/ فاشیزم فارس "خون پاک" نامیده ام. در پاراگراف های دوم و ششم، دوبار از قاضی محمد(رحمته الله علیه) به عنوان "شهیدِ ملتِ کرُد"، در پاراگراف ششم از زبان شهید، سید جعفر پیشه وری، او را "برادر" خطاب کرده ام. در پاراگراف نهم، از دکتر عبدالرحمن قاسملو بعنوان "شهید" یاد نموده ام.

آقای محمد زاده، در فرهنگ و ادبیات بشری در هر مسلک و مرام، دو کلمه، بعنوان مقدس ترین واژه ها، در صدر تمام واژه ها قرار دارند که عبارتند از کلمات "برادر" و "شهید"، که من هر دوتایشان را در مورد رهبران ملت کرد بکار برده ام. آقای محمد زاده، من در نامه خود، به جناب مصطفی هجری، عباراتی را بکار برده ام نظیرِ : دوست گرامی – حقوق حقه ملت کرد – ملت مظلوم کرد – ملت شریف کرد – پیکار مقدس – شهید قاضی محمد – ملت کرد – حکومت ملی کرد- شهید قاسملو – حقوق حقه ملت کرد. به باور من اینها مقدسات شما هستند و اگر غیر از این است لطفا" جهت تنویر افکار عمومی ملت بزرگ آذربایجان و ملت محترم کُرد توضیح بدهید که: آن مقدساتی که من به باورشما به آنها توهین کرده و موجب رنجش ملت شریف کرد شده ام کدام ها هستند؟؟

من بر این باورم، نامه مزبور مایه رنجش جناب آقای مصطفی هجری وملت صلح دوست کُرد نبوده است. بلکه، این نامه، فقط موجب رنجش کسانی شده که بر خلاف شهید شرفکندی، نمیخواهند به تاریخ گذشته ملت کُرد، با دیدی منتقدانه نگریسته، و اشاره هایِ باریک بینانه ایشان را در کتاب "180 سال مبارزه" در موضوع اسماعیل سمتکو، مسئولانه، درک کنند. هدف من از نوشتن این نامه خنثی کردن اهداف جمهوری اسلامی، و گروههای شوونیستی فارس بود که هر یک بطریقی و به نیتی عملا در بین ملل شریف و بیگناه ترک و کرد ایجاد تنش نموده ودر غایت موجبات انحراف حرکات آزادیخواهانه و انسانی این دو ملت شریف رافراهم میآورند.

بطوریکه مستحضر هستید در این سال گذشته من و برادر گرامی ام جناب مصطفی هجری مورد حمله و اهانت ازهر دو طرف بوده ایم. من و جناب هجری، هدفمان عوض کردن جو تنش، و دشمنی، با محیطِ مذاکره و دوستی بین ملل ترک و کرد بود. اگر عده ای در کردستان، نامه مرا توهین به ملت کرد دانسته اند، باید بگویم چند نفری از ملت آذربایجان نیز، هیاهو میکردند که نامه نوشتنِ من به جناب هجری و ایشان را برادر خواندن، خیانت به ملت آذربایجان بوده است!!!! آقای خالد محمد زاده، تکرار میکنم، نیت من از نامه مزبور، همانگونه که در طول زندگی سیاسی خود معتقد بوده ام ابراز حسن نیت و ایجا د حسن تفاهم بین ملل ترک و کرد بود. حال اگر در خارج از ایران، و بدون درک واقعی شرایط موجود و مُحتَمَل، بعضی بهره برداری های سیاسی ناپخته، از آن صورت گرفته متاسفم. آقای محمدزاده، من هم شنیده ام که درداخل حزب دموکرات کردستان، نحوه جواب متین و دوستانهِ جناب هجری موجب تشنجات فراوانی گردیده است. باید بگویم تحریک وخونخواهی، و بر طبل جنگ کوبیدن، فقط شاخه کوچکی از سیاست، و آخرین حربه یک سیاستمدار است.

قبول کنید که جناب هجری با این جواب متین، نه تنها هیچگونه ضعفی بخود یا ملت قهرمان و مبارز کُرد منسوب نکرد، بلکه قدم در راه شهید قاضی محمد گذاشت. با این حساب، شما و سایر تندروان حزب دمکرات، سفر شهید قاضی محمد به تبریز را هم خیانت می گمارید. این سفر، اساس مودتی را پایه گذاشت که در طول یکسال حکومتهای ملی ترک و کرد، با بافت جغرافیائی بسیار پیچده، و گذشتۀ پر فراز ونشیب این دو ملت، حتی یک انسان، بجرم ترک یا کرد بودن، مورد اهانت، سئوال،ضرب و شتم، غارت یا قتل قرار نگرفت. شهید قاضی محمد بجای این اقدام، میتوانست اولتیماتومی به مرحوم پیشه وری بفرستد و "مثلا" در مورد چهار دهکده متروکه و خرابه دعوای کرد و ترک راه بیندازد. شاید هم، این به مذاق بعضی ها خوش آیند تر هم میشد، ولی بینش شهید قاضی محمد، بالا تر و والا تر از این کونه بر خوردها بود.

شنیدم برخی حتی انشعاب حزب دموکرات کردستان را تقصیر من می دانند. شاید عبارت حافظ "میان گریه میخندم"، مصداق حال من در برخورد با این شایعه باشد. گریه آور است، بنائی که مرحوم قاضی محمد و یاران بزرگوارش با خون خود و هزاران قهرمان دیگرِِِ کُرد پایه ریزی کرده بودند، با کم حوصلگی و اقدام احساساتی و غیر سیاسی یک گروه که انسانهای شایسته فراوانی، هم در داخلشان هست، ویران گردید. حزب دموکرات کردستان یکی از ارکان مهم مبارزات ملی ایران بوده است، وهمیشه سر بلند خواهد ماند. این عمل در کوتاه مدت ضربه ای به مبارزات ملی داخل ایران زد که مسلما بزودی ترمیم خواهد شد . اگر موجباتِ این انشعاب مسئله عمیق ایدئولوژیکی بود، من ناراحت نمیشدم. من، ضمنا"، ایمان دارم که این، تنها جنگ قدرت داخلی هم نبود ولی هرچه بود، امری قابل حل و مشکلی قابل رفع بود. اگر در خانه ای، یکی از ستونها یا دیوار ها صدمه دید، خانه را که ویران نمیکنند. این موجب گریه من است. ولی آنچه که باعث خنده میشود اینست که شایع کردند که نامه من موجب تجزیه حزب شده است. آقای محمد زاده، این شایعه، این چماق تکفیر، خود، یک اهانت مسلم به تاریخ و مقدسات ملت کرد و مبارزات ملی کردستان است، نه بیان واقعیت های تاریخ.

آقای محمد زاده، ملت بزرگوار آذربایجان، و به تبعِ آن، تمامِ فعالان هویت خواهِ آذربایجانی، ارج فراوانی به مبارزات عدالت خواهانه ملل ایرانی قائلند. همرزمان ما، با سعه صدر و حسن نیتِ مطلقِ آرزوی توفیق تمام ملل تحت ستم ایران را در مبارزه بر علیه ناروائی های ملی و سیاسی و اقتصادی دارند. از نظر ما؛ حزب دموکرات کردستان نیز که در تاریخ کشور ما، از حزب ملی و مستقلِ معتبرِ ایرانی بود، و ریشه های فکری آن با خون شهیدانی چون قاضی محمد، سیف قاضی، دکتر قاسملو، دکتر شرفکندی و هزاران قهرمان دیگر آبیاری شده است، یک هم آرمان راستین به جنبش ملی آذربایجان بحساب می آید.

راجع به قسمت اخیر سئوالتان، من به ملت کرد، احترام و علاقه خاصی دارم. شما از هر عشیره ای از بزرگان کرد که نام ببرید، من و اجدادم، دوستان مشفقی داشته ایم و داریم که خاطرات مشترک، همزیستی احترام آمیز، و مصالح منطقه ای آن روابط را مستحکم تر کرده است. من چطور با دوستی مردان بزرگی چون حاج محمد امین حاتمی نووی، سید عبدالقادر گیلانی زاده، نوری بیک، حاج ناصر بیگ، رشید بیگ، سید موسی، میتوانم به این ملت حتی قصد اهانت داشته باشم. من بدلیلِ احترام به ملت و تاریخ کرد است که ریسک حمله و اهانت و ترور را بجان میپذیرم تا حساب ملت کرد را با افراد خاصی از ملت کرد جدا کنم.

2ــ از جملة مواردى كة در نامة شما خطاب بة مصطفى هيجرى بدان اشارة شدةء اعتراضات مردمى را در كردستان بة همراة داشتة، اين است كة جنابعالى سمكوى شكاك رهبر يكى از جنبش هاى كوردى را بة عنوان" فردى غارتگرء قاتل" معرفى كرداةيد، ايا فكر مى كنيد اين عنوان در جاى خود باشد؟ چة جوابى براى انانى كة سمكو را يك قهرمانء رهبر كرد مى دانند داريد؟

2- هر انسانی آزاد است که کسی را قهرمان یا رهبر حساب کند. باید بدانید که قهرمان خواندن سیمتکو وسیله شما، به معنای تاییداعمال این فرد و معیار و مقیاس قرار دادن او وروش های او در مبارزات امروز است. راستی شما مایلید که بدون ضرورت از کسی که مرده و رفته، و بزعم شما عده ای اورا رهبر و قهرمان ملی کرد میشناسند بیش از این حتک حرمت گردد، و به ضرورتِ جواب، این زخم کهنه مجددا خراشیده شود؟ من آرزو میکردم شما از این سئوال صرفنظر میکردید و مرا مجبور به جواب نمی نمودید.

آقای محمد زاده، قهرمانان ارمغانهای ارزنده ای به ملتهای خویش می آورند، مهاتما گاندی، جواهر لعل نهرو، مارتین لوتر کینگ، نلسون ماندلاّ ، هیچکدام با قتل و غارت و گوش بریدن و اخاذی "قهرمان" نشده اند. ستار خان و خیابانی، بنیانگذار مبارزات آزادیخواهانه ایران و سرمشق ملل منطقه بوده اند. پیشه وری و قاضی محمد، تنها حکومت ملی تشکیل ندادند، آنها هویت مدرن، روح ملی، و میل به آزادی و استقلال به ملتهای خویش هدیه کردند. من از شما میپرسم: سمیتکو چه ارمغانی به ملت کرد، یا ملل همجوار داد؟ راستی شما به منابع تاریخی مولفین غیر ترک و غیر ایرانی دسترسی ندارید؟ اینجانب اذعان دارم که خیلی از مردم کرد، اسماعیل آقا را بعنوان یک رهبر جنبش مردم کرد میشناسند. و من نیز ایشان را سر کرده یکی از جنبش های ملی کرد میدانم اما عمیقا اعتقاد دارم،که سمیتکوی شکاک، درک صحیحی از مبارزات ملی و آزادیخواهی ملت کرد، نداشته است. آنهائی که امروز نیز سمتکوی شکاک را رهبر و قهرمان ملی میدانند طبعا" فاقد یک فلسفه سیاسی مدرن و بین الملل بوده، و هنوز اعتقادات سیاسی مبتنی بر تعصبات سنتی با بافت عشیره ای و ارباب رعیتی، را با خود حمل میکنند.

من شما را به کتاب " 180 سال مبارزه" شهید شرفکندی ارجاع میدهم که در آن اسماعیل آقا سمتکوی شکاک را بعنوان یک رهبر جنبش ملی کرد، معرفی، ولی به عملکرد او با دیدی منقدانه و مسئولانه نگریسته است. شهید شرفکندی تاکید کرده است که اسماعیل آقا، در اثر بی تجربگی و درک نا صحیح از مبارزات ملی و آزادیخواهی، مرتکب اشتباهات بزرگی شده است. آقای محمد زاده میتوانید به من بگوئید که آن اشتباهات چه بوده اند؟ نمیدانم به شهر های آذربایجان نظیر ارومیه، خوی، سلماس، و سلدوز سفر کرده و مهمان مردم آنجا ها بوده اید؟ یا خیر؟ اگر در شهر های آذربایجان از ترکهای مقیم آن شهر ها، در مورد دو تن از رهبران پیشینِ کُرد، سئوال کرده باشید، بدون تردید هرکس، چه مستقیم، چه نقل قول، چه از طریق خویشان و کسان نزدیک خویش، از انسانیت، نجابت، بزرگواری، مردم دوستی، و مبشّرِ همزیستی و همجواری بودنِ شهید قاضی محمد، خاطره خوبی دارد، و بالعکس، همه، متفقا" داستانی هولناک، آلوده به خون و آتش، قتل و غارت، و تجاوز به عنف از اسماغیل آقا و تفنگداران ابشان دارند.

آقای محمد زاده، علت این تفاوت را چه میدانید؟ مگر نه اینکه آنان هردو از رهبران کرد بودند؟ پس تفاوت کجاست؟؟ واقعیت اینست که شهید قاضی محمد، درک صحیحی از"منافع استراتژیک ملت کرد"، و "صلح دوستی"، و "حسنِ همجواری" داشت. و برعکس، سهم اسماعیل آقا از تمام اینها، درکی تجاوزکارانه، و برخورداری غیر انسانی بوده است.

هر ملتی که گذشته خود را مسئولانه و بیطرفانه نقد نکند، به انحراف و شکست محکوم است. راستی حالا وقت آن نرسیده است که رهبران کرد، راهی را که شهید شرفکندی ها، آغاز کرده و دیوار سکوت را شکسته است دنبال کرده، و سره را از نا سره، تمیز دهند؟؟ آنچه مایه نگرانی من، و بسیاری از دوستان این ملت، چه از خود اکراد و چه از ملل غیر کرد، میشود اینست که گاهی میبینیم که امروز هم، گروهی قدم در جای پایِ اسماعیل آقا ها میگذارند و در قرن بیست و یکم، تفکر و برخورد دورانِ جنگ جهانی اول، دارند، ورفتار تجاوزکارانه نشان میدهند. یکی از این "برخورد های تجاوزکارانهِ اسماعیل آقائی" همین انتشار بلهوسانه نقشه کردستان بزرگ است، که متاسفانه فقط، به سایتهای این و آن منحصر نبوده، بلکه، به دفاتر احزاب کردی، در عراق و اروپا سرایت کرده و طنین این تمنیات بلهوسانه در نوشته هایِ رامبد لطفی پور ها، انعکاس یافته است. راستی هم جای نگرانی است، که چنین اعمال غیر مسئولانه، چگونه همزیستی، حسن همجواری، صلح و امنیت منطقه را تهدید و مبارزات مشترک ملل تحت ستم ایران را منحرف و کام دل شونیزم فارس، و پان فارسیسم یعنی قاتلان قاضی محمد ها، قاسملو ها و شرفکندی ها را شیرین میکند!!

من از کتب عدیده مورخین غیر ترک، شاهد نمی آورم، و به نقل قول اشخاص ثالث هم استناد نمی کنم. من از شرح حال مادر بزرگم مرحومه قیصر خانم افشار بیان می کنم که وقتی اسماعیل آقا در یکی از شبیخون هایش به مردم بی پناه ارومیه، پانصد تن از تجار و بازاریان را اسیر کرده و سفارش فرستاده بود که اگر پانصد سکه اشرفی جمع آوری نشود، هر پانصد نفر را خواهد کشت. قیصر خانم افشار معاریف و رجال ارومی را به خانه خود "قیصر خانم قلعه سی" در خیابان شهر چائی دعوت و تکلیف جمع آوری پول برای تامین وجوه مورد مطالبه کرده بود و طبعا تمام رجال متعذر شده بودند که اسماعیل آقا در تاراج های قبلی دار و ندار آنها را گرفته است و آهی در بساط ندارند که برای نجات تجار بیگناه ارومیه مساعدت نمایند. قیصر خانم بناچار از مرحوم شهاب الدوله پدر مرحومان چنگیز خان و رحمت الله خان اقبالی در خواست کمک کرده بود و ایشان با سعه صدر تمام این وجه را در اختیار مادر بزرگ من گذاشته بودند تا رفع فتنه شود. و زشت تر اینکه در هنگام معاوضه اسرا و وجوه اخاذی، اول گوشهای اسیران را بررسی میکردند که ببینند آیا "گوش بر های سمیتکو" که از گوشهای اسرای آذربایجانی تسبیح درست میکردند، به گوشهای آنان دست یافته اند یا نه؟

آقای محمد زاده، قهرمان ملی، شهیدِ مغزّز، قاضی محمد، بود که صرفنظر از قوم و قبیله و تبار و ملیت، پناهگاه بیگناهان بود. آقای محمد زاده و محمد زاده ها، ملت کرد آنقدر قهرمان واقعی دارد که به قهرمان سازی احتیاجی نیست. اولین و مهمترین صفتی که از کرد متوقع است و هزاران سال تاریخ "غیرسیاسی" آنرا به ثبوت رسانیده است عِرق مهمان نوازی و پناه دهی است. شما دلیل، نحوه و توطئه قتل نا جوانمردانه "مارشمعون" رهبر روحانی آشوری راکه مهمان مدعو اسماعیل آقا بود خوانده یا شنیده اید.

آقای محمد زاده، سئوالات یکطرفه و قالبیِ شما، مرا بیاد مثل معروف ترکی میاندازد که میگویند "فلانی مرثیه خواندن بلد نیست، مردهِ خود را گور به گور میکند" من اگر ذره ای به ملت کرد علاقه داشته باشم (که دارم) توصیه میکردم که در مبارزات ملی، بررسی منصفانه ای درباره عملکرد "اسماعیل آقا" آغاز، و جنایات ضد انسانیِ او را محکوم، و روش تجاوزکارانه تو را تقبیح، و راه را برای همزیستی مسالمت آمیز و حسن همجواری با ملت بزرگ آذربایجان، و ترکان ایران هموار کنید.

من همانگونه که میتوانم روز ها، از شهامت، مردانگی وبزرگواری رهبران کرد از شهید قاضی گرفته تا مصطفی هجری و دکتر مهتدی سخن بگویم، ماهها هم در مقوله اسماعیل آقا سمیتکو، سخن دارم ولی همانطور که در نامه خود به دبیر کل محترمِ حزب دموکرات کردستان نوشتم، حافظه تاریخی ملت بزرگوار آذربایجان آن خاطرات را به فراموشی سپرده است، داغ دل فرزندان و نوادگانِ شهیدان ، مقتولین، اسیران و مصدومین آن فجایع ننگین را تازه کردن، و خون 30 ملیون آذربایجلانی را بجوش آوردن، چه فایده و چه لزومی دارد. در امنیت باد آورده، در خارج مرز نشستن، و هباتی از مهمانان ناخوانده گرفتن، و تحت شرایط باد آوردهِ زود گذر تحریک شدن، و خاطرات تلخ ملت بیگناه را از فراموشخانه تاریخ بیرون کشیدن نهخوش آیندِ ماست، و نه، به مصلحت شما.

من معتقدم، اگر ملتی با گذشته خود با صداقت کامل برخورد نکند در آینده محکوم به خطا، وکجروی خواهد شد. شهید شرفکندی، در کتاب 180 سال مبارزه، اسماعیل آقا سمیتکو را قهرمان ملی معرفی کرده و ضمنا، جسته گریخته گفته است که "اشتباهاتی نیز داشته است". ایشان بزرگوارانه، آنها را اشتباه خوانده، و بدلایل آشکار، بدون توضیح از کنار آنها رد شده است. ولی اکنون که شما، برخلاف مرحوم شرفکندی اصرار در باز شکافی این امر دارید اجازه بدهید من به چیز هائی که شهید شرفکندی "اشتباه"، و مورخین بالاتفاق "جنایات" خوانده انداشاره ای بکنم. اگر باز سکوت را مصلحت ندیدید و مایل به کالبد شکافی جریانات عصر ایشان شدید من بر خلاف میلم برای مناظره و مباحثه آماده ام.

طبق اسناد معتبر تاریخی، که در آرشیو های دولتی ممالکِ منطقه موجود است، و بنا به کتب متعدد تاریخی که حتی دشمنان ملت آذربایجان نوشته اند، و با اشاره به حافظه تاریخی معمرینِ ملتِ آذربایجان، و شواهد و خاطرات باقیمانده از دوران مزبور، اسماعیل آقا یک غارتگر و جنایتکار بود.

- "اکنون سمیتکو آماده گردیده و.......دیه ها را تاراج میکند، کشت ها را لگد مال میکند"
- "مردم بیچاره سلماس و آن پیرامون ها،.......... خود را گرفتار چنگال کردهای یغماگر و آدمکش سیمکو مییابند"
- "سلماس و آن پیرامونها همه بدست سیمکو گرفتار افتاده، .و نوبت به آبادیهای ارومی میرسد و مردم از غارتگران سیمتکو آسیب میبینند" (هر سه از برگ 831 تاریخ هیجده ساله آذربایجان)
- "اسماعیل آقا سمتکو چندین مرتبه، به شهر ارومیه ریخته و در آن شهر از هیچگونه قتل و غارت و تجاوز و تخریب خانه های مردم فروگذار نکرده بود." (خاطرات سرتیپ درخشانی برگ 142)
- "آتش بیداد در ارومیه و اطراف آن افروخته، تمامی دهات را قتل و غارت، زاید بر ده هزار مرد و زن و بچه سر بریده اند و شکم دریده اند. الان فقط در قریه "داش آغل" و "شیطان آباد، زیاده بر یکصد جنازه مسلمان آغشته به خون، بی غسل و دفن و کفن، مانده اند." (تاریخ ارومیه – احمد کاویانپور نقل از تلگراف انجمن ارومی به تهران. برگ 318)
- "در 22 شعبان، اکراد سمتکو، برای آمدن به شهر هجوم نموده، و بعنوان مهمانی، داخل خانه ها شدند............. شب 23 شعبان صدای فریاد زن و مرد و اطفال از هر گوشه شهر بلند بوده، اوضاع زمان فجایع ارامنه تجدید شده بود. اکراد به خانه ها داخل، بعد از انواع فجایع، مردمان غارت شده را در خانه های خراب شده، هر چه از جل و پلاس باقیمانده بود می بردند........... شهدالله رذایل و بی حقیقتی و بی انصافی و خونخواری و شقاوت و قساوتی از اکراد ظاهر شد که قلم از بسط آن خجالت دارد.....
- محاصره دارالحکومه: 23 شعبان اکراد در خانه هائی که بعنوان مهمانی بودند مشغول جمع آوری اشیا و اثاثیه آنجا ها شده حتی در خانه حاجی نظم السلطنه امیر تومان (پدر بزرگ من – توضیحِ علیرضا نظمی افشار) که آنان را مهمان کرده بود لباس شخص معظم الیه و فامیل ایشان را جمع آوری کرده، داخل صندوقخانه شده، جواهرآلات و طلا و اشیا قیمتی آنچه بود بردند که موافق صورت ده هزار تومان خسارت ایشان بود." (ارومیه در محاربه عالم سوز از انتشارات تاریخ معاصر ایران نوشته رحمت الله خان معتمدالوزاره - یک شاهد عینی برگ 254)

آقای محمد زاده، من هزاران مدرک تاریخی، دانشگاهی، بین المللی و دولتی میتوانم بشما ارائه بدهم که اسماعیل آقا، چنان تخم نفاقی را کاشته بود که اگر در زمان حکومت ملی، رهبری کردستان، با شخصی با سلامت و بزرگواری و انسانیت شهید قاضی محمد نبود، مشکل میشد که از جنگ ترک و کرد در آذربایجان جلوگیری کرد.

آقای محمد زاده، منتیسکیو، میگوید "اگر چیزی را به نفع ملتم بدانم که موجب زوال ملت دیگری شود آنرا به فرمانروایم پیشنهاد نمیکنم، زیرا من قبل از اینکه یک فرانسوی باشم ، یک انسانم. (بهتر بگویم) من ضرورتا یک انسانم و فقط بر حسب تصادف، یک فرانسوی میباشم" آقای محمد زاده، قهرنان هر ملتی قبل از اینکه متعلق به آن ملت باشند، متعلق به جامعه انسانی هستند. پس قبل از هر چیز، باید انعکاس دهنده صفات و وجدان انسانی باشد، و در مرحله دوم مبلغ آرمان ها و آرزوهای ملی خود. یک قهرمان قبل از اینکه یک ترک و کرد و عرب و فارس باشد، نخست باید یک انسان والا باشد.

اسماعیل آقا، گرچه تمایلات ملی داشت و گویا میخواست کردستان آزاد ایجاد بکند ولی نحوه و تکنیک کارش بزرگترین ضربه را به جریانات ملی کرد و کردستان زده است و دفاع کردن از اعمال او، ضربه ای مجدد، به اصالت،حقانیت، و وجهه این حرکت میباشد. آقای محمد زاده، شما که به من توصیه میکنید که "باور های ملی را با دید دموکراتیک متبلور سازیم" آیا در عملکرد ایشان که دهها بار اموال خانواده ما را غارت کرده و دها تن از خویشان و آشنایان ما را کشته، و هزاران هزار خانواده را به قحطی و فقر وگرسنگی و ضرب و شتم و قتل رسانده و هزاران انسان را مُثله کرده، چه جلوه ای از دموکراسی تجویزی تان میبینید که بخود اجازه میدهید که او را با آن اعمال، قهرمان بنامید و به من که برای ملتم ابتدائی ترین حقوق تاکیدی سازمان ملل و ارگانهای حقوق بشر از جمله خواندن و نوشتن بزبان مادری، در سرزمین های خود و با امکانات حلال خود، آرزو میکنم نسبت غیر دموکرات، بدهید؟ راستی بهتر نیست که شما بجای اینکه باور های دموکراتیک تان از قهرمانتان "اسماعیل آقا" بیاموزید، از قهرمانان همه مان نظیر ستارخان، قاضی محمد، خیابانی، قاسملو، حیدر عمو اوغلو، شرفکندی و.. و.... و.. یاد بگیرید؟

3ـ شما در سخنرانيهاء نوشتةهايتان "ازربايجان بزرگء استقلال ازربايجان" را حق مسلم مردم ترك مى دانيدء حتى در اخرين نامةتان خطاب بة "مردم ازربايجان جنوبى" نوشتةايد:" من استقلال را حق هر ملتى مى دانم"، در همان حال در نامة ياد شدة بة مصطفى هجرى نقشة كردستان بزرگ را "خيالى" مى پنداريدء حق استقلال براى كردها را مردود مى شماريد، اين دوگانگى نشانة چيست؟ ايا اين خصومت با حق استقلالخواهى كردها نيست؟ اين دخالت در حق تعين سرنوشت از جانب خود كردها نيست؟

3 -من استقلال را حق مسلم هر ملتی میدانم. و این کرد و ترک و عرب و عجم نمیشناسد. ولیِ معتقدم که استقلالِ جغرافیائی، همیشه استقلال واقعی نمیآورد. مستقل شدن، و بجای همفکری و مشارکت با هموطن، غلام حلقه بگوش این و آن شدن، استقلال نیست، بردگیِ فکری، در قالبِ خود فریبی است. ولی از اینها که بگذریم در سئوال شما یک مغلطه ناشیانه وجود دارد. آقای محمد زاده، چون استقلال حق مسلم من است پس من میتوانم در خاک سویس یک کشور مستقل برای خودم دست و پا کنم؟ ملتها حق استقلال در خاک خود رادارند. من اگر روزی گفتم که ملت کرد در سنندج حق استقلال ندارند یا ملت عرب الاهواز درسرزمینهای خود نباید مستقل شوند، آنوقت حق باشماست. این سئوال شما "قیاس مع الفارق" است. من اگر برای آذربایجان نقشه ای تهیه کنم که در آن خاک حقیقی کردستان یا فارسستان یا عربستان یا بلوچستان را با بلهوسی (مغرضانه یا جاهلانه) خاک آذربایجان ادعا کنم، بخطا رفته ام. مثلا شهر ارومیه را در نظر بگیرید که در 15 سال گذشته، شاهد مهاجرت عده ای از اکراد (چه از داخل ایران و چه از عراق) بدلایلِ وقایع منطقه ای، سیاستهای بیشرمانه جمهوری اسلامی، و یا بدلیل نیازِ اقتصادی، شده است. اگر مهاجرت اینعده که هنوز تعدادشان از ده در صد ساکنین ارومیه بیش نیست، آنجا را به کردستان بدل کند، آنوقت جمعیت ایرانی یک ملیون نفری کالیفرنیا، که اکثریت ساکنین "سانتا مونیکا" و "وست وود" را تشکیل میدهند راستی حق اعلام استقلال دارند؟؟

من درحق تعیین سرنوشت کردها، اگر هم دخالتی بکنم، دخالت برای تثبیت حق آنان برای استقلال "در سرزمین های تاریخی خودِ آنان" است و آنرا هم برای خوشایند اکراد خارج مرزمان نمیکنم بلکه اولا" آنرا "حق آنها " میدانم و بدان معتقدم، و ثانیا"، وظیفه دوستی خود را در قبال کردهای وطنمان که همسایه های من هستند و بقول جناب هجری "محکوم به زندگی مشترک در جوار هم میباشیم" انجام میدهم. من نقشه "کردستان بزرگِ شما" را خیلی توسعه طلبانه و خصومت انگیز میدانم، و با تحریکات و تشویقات بیگانگان برای مصالح و منافع آنیِ خود، مطرح شده، میبینم. به اعتقادِ من، بلند پروازیِ آن، دور از عقل، حصول آن غیر ممکن، و محالا، بفرضِ حصول، نگهداری آن، از عهده مقتدر ترین آرتشهای دنیا خارج است. من بعنوان یک فعال سیاسیِ آذربایجانی، و معتقد به حقوق واقعی ملت کرد، و آرزومند همزیستی و همجواریِ مسالمت آمیز، تهیه این نقشه را، از بحران منطقه، سو استفاده کردن، فریب تطمیعات گذرایِ شرایطِ موقت را خوردن، و باز، ابزار داد وستد های قدرتها شدن، و بدانوسیله به "شعور، غیرت، و شجاعت ملت قهرمان آذربایجان و ترکهای ایران اهانت کردن تلقی میکنم" که نتیجتا" ، در دراز مدت، متاسفانه، فقط، به ضرر ملت شریف کرد خواهد بود

.4ــ شما با كدام مدركء شواهد حزب كارگران كردستان را حزب تروريستى مى نمائيد. حزبى كة بنا بة شواهد در كردستان تركية از پشتيبانى ميليونها كرد برخوردار استء هم اكنون يكى از منسجم ترين احزاب كردى محسوب مى شود. با اين حال كشور تركية در طول 70 سال طدشتة هزاران نفر از مردم كردستان را قتلء عام كردةء هزاران كرد ديگر را بة دليل تنها كرد بودن اوارة نمودة است. در يك كلام فكر مى كنم در نوشتةهاء سخنرانيهاى شما دشمنيهاى بسيارى در حق مردم كرد استنباط مى شود؟ اگر اين واقعيت دارد اين همة خصومت بة چة معنا است؟

4 – من از خاطرات شخصی سخن میگویم. من در سواحل آنطالیای ترکیه شاهد انفجار ها، و آتش سوزی های مناطق توریستی و غیر نظامی بودم. من خبر سر بریدن افرا بیگناه، دریدن شکم همسرانشان را در خوی شنیده ام. من مدارس دولتی منفجر شده، در خود منطقه کردنشین ترکیه را بچشم دیده ام. من شبکه های برق و تلفن را در خود مناطق کردنشین، که هدف سلاحهای سنگین شده بود مشاهده کرده ام. اینها مدارس، الکتریسته و شبکه مخابرات و تلفنی بود که مردم کرد منطقه استفاده میکردند. مبارزه با دولت، آن نیست که امکانات ملت خود را به آتش بکشم. من از به آتش کشیدن پادگان و نیروی مسلح صحبت نمیکنم، درد من سوزاندن مدارس و ایستگاهای مخابراتی و تاسیساتِ توریستی است. این، مشاهدات من است ولی شما کافی است که در اینترنت دو کلمه پ ک ک و تروریسم را بزنید و جستجو کنید اقلا" 30 صفحه تیتر مقالات، اخبار و کتب مربوطه در اختیار خواهید داشت.

More recently, Turkey has warned NATO that new PKK bases are being built in northern Iran. The relocation, allegedly with Iranian permission, was made necessary when Turkish raids drove the PKK out of their bases in northern Iraq last year. Turkey has hinted at a PKK-al Qaeda connection and claimed that the new camps are being used to store weapons and train guerillas. That Iran, with a sizeable Kurdish population of its own, would allow such high levels of PKK activity within its borders in the post-Sept. 11 strategic climate is debatable, although not inconceivable - the organization has enjoyed Iranian support in the past
Sources:
“Kurdistan Worker’s Party (PKK),” The International Policy Institute for International Terrorism.
“No Change? The Former Separatists Have Changed Their Tune. The Government Hasn’t,” The Economist, April 18, 2002.
“Unwinnable,” The Economist, May 15, 1997.
Constant Brand, “EU Widens Terrorist Group List,” The Washington Post, May 3, 2002.
Ely Karmon, “Radical Islamic Political Groups in Turkey,” Middle East Review of International Affairs, December 1997.
Martin Walker, “UPI Hears…,” The Washington Times, April 9, 2002.
United States Department of State, “Patterns of Global Terrorism, 2000,” April 2001.
Various articles from BBC Online.
The ugliest terrorist Organisation: PKK
During the previous decade, the PKK (Workers' Party of Kurdistan) waged a guerrilla campaign in southeast Turkey with rather vague aims. Their stand continuously shifted during this period, at times demanding "cultural rights" and at other, times outright independence. Their methods were very ruthless (reminiscent of Pol Pot and Khmer Rouge) such as exterminating all villagers including newborn babies if the village adults failed to give them adequate support.
Several authorities believe that what bred PKK terrorism was social and economic inequality. 92% of the large farms in Turkey (larger than 2500 decars) are in the southeast. 80% of land in the southeast is owned by 5% of population. 50% of farmers in the area own no land. 20% of the population own land that is sufficient for subsistence only. The situation is worsened by the fact that families in the area have the highest fertility rates in the country. Average fertility of women is 2 in the west and 4.2 in the east and southeast. Consequently, unemployment among youth is up to 90% in some towns in the southeast. The PKK received support from some of Turkey's neighbours. In 1995, members of Greek Parliament headed by deputy speaker of the Parliament Mr. Panayotis Sguridis visited the PKK headquarters in the Bekaa Valley. (Milliyet, July 1, 1995) In 1997, high level PKK officials were entertained in Athens, by certain members of Greek parliament. In June 1997, it was disclosed in the Greek Cypriot press that PKK terrorists were trained by a retired Greek admiral Naksakis. Several PKK activists have confessed to receiving their training in Greece. (Time, April 4, 1998) Such allegations were also affirmed by Nicholas Bums, US Ambassador to Greece.

The PKK campaign that followed centered on the “temporary village guards” - a paramilitary force set up by Turkey to combat the PKK - and other Turkish security forces. PKK attacks were also carried out on Turkish diplomatic and commercial premises across Europe in 1993 and again in 1995. The group also targeted the Turkish tourist industry, attacking resorts and hotels and kidnapping foreign visitors in the early to mid 1990s
In the annual report of the U.S. State Department published in April 1993 under the title of "Patterns of Global Terrorism" the PKK is described as a "Marxist Leninist terrorist group composed of Turkish Kurds seeking to setup a Marxist state in Southeastern Turkey" The PKK is recognized and classified as a terrorist organization by all Western countries including the European Parliament and the Council of Europe. France and Germany, recently, banned the activities of this terror group and other West European governments, are closely monitoring the situation. Since 1984, indiscriminate violence and terror waged by the PKK have claimed thousands of lives. Women children and the old were not spared. People were murdered before their family members or kidnapped and summarily executed.
Connections
PKK acts as a sub-contractor of the international terror network. It maintains relationships with some Middle Eastern, African, European, and Latin American terrorist groups. Furthermore, it collaborates with terror organizations such as the DEV-SOL and HIZBULLAH .
Its militants are trained along with these and the other terrorist organizations in Bekaa Valley/Lebanon under Syrian control and in Greece.
Various underground organizations utilize PKK in the fields of arms trading, narcotics trafficking and illegal transfer of labor .
Narco - Terror
PKK’s drug trafficking activity constitutes a major part of its financial apparatus. The money gained from illicit drug dealings and marketing is channeled to funding its arms purchases, which is required to continue its terrorist activities. The United States Department of State Bureau of International Narcotic Matters, has published a report in 1992, called "International Narcotics Control Strategy". This report stipulates that the European drug cartel is controlled by PKK members. PKK smuggles narcotics brought from Southeast Asia and Middle East to Europe. For the first time, an organization is involved in all aspects of the drug connection, namely, the acquisition, importation and distribution of drugs in Europe. The amount of money generated from this illegal activity is substantial. It amounts to hundreds of millions of U.S. Dollar. Some of the money acquired from drug trafficking and extortion, goes to the purchase of firearms and other equipment. While the rest is pocketed by those who carry out these activities as a way of life.
PKK has already been transformed into a professional organization that will always be in need of committing crimes and murders in order to survive. Since PKK has no "lebensraum" in Turkey, it will sooner or later pose a threat to those states, including European countries, which tolerate it.
For example, recently, an article in a German newspaper (Kölnische Rundschau), dated February 2, 1995 reports that a drug trafficking cartel which operates in South America called "Medellin" has close links with PKK drug dealers who work in Europe. In this connection, 25 PKK sympathizers were apprehended in Cologne, with 143 kg. of heroin. Ht is clearly evident that the PKK is a company of bandits that use every available illegal means to make money.

و اما، راجع به قسمت دوم سئوال شما در مورد ترکیه و پ ک ک : من آنچه را که خودم دیده ام میگویم. ولی شما، سئوالی را که بیک کشور، دولت و ملت مستقل دیگر است از من میکنید که چرا با عوامل تخریبی تروریست در داخل کشور خود برخورد میکند. من توصیه میکنم این سئوال را از وزارت داخله جمهوری ترکیه بکنید، نه منِ آذربایجانی، که برای ملتم حق نوشتن و خواندن مطالبه میکنم.

قسمت آخر سئوال شما، راجع به استنباط شما، باید بگویم که این حق شماست که مرا دوست یا دشمن بشناسید. من آنم که هستم. ولی تذکر میدهم که اگر مرا "خصم" بشناسید باید اذعان کنید که ملت کرد نه تنها در بین ملل ایرانی دوستی ندارد، بلکه همه دشمنتر از دشمن هستند. من اینرا به آرا کردهائی که مرا میشناسند میگذارم.

5ــ در همان نامة ياد شدة بة مصطفى هيجرى نقل قول مى كنيد كة دكتور قاسملو، دو حزب پژاكء پ ك ك را ترورستى خواندة. اولا" در زمان حيات زندة ياد دكتور قاسملو حزب پژاك وجود نداشت، اين حزب بعد از دوزيدن اوجلان از طرف تركية تاسيس شدء دوم با شناختى كة من از نوشتةهاء سخنرانيهاى قاسملو دارم در هيچ كجاى نوشتةهاء نامةهاء بيانات ايشان سخنى دال بر تروريست ناميدن پة ك ك وجود ندارد؟ لطفا" بفرمائيد تاريخ مورد اشارة شما در كجا يافت مى شود كة ما هم بدان مراجعة نمائيمء در ضمن بفرمائيد ايا اين يك نوع تحريف در سخنان قاسملو نيست؟

5 – اولا باید بگویم که خود شهید قاسملو، قربانیِ تروریزم دولتی شد. از نظر ما تروریزم، در هر شکل و قالب و منشائی محکوم است، چه به شکل دولتی آن و چه بشکلِ غیردولتی، و درقالب احزاب منافی افکار آزاد، که در هر جای دنیا که باشند مانع روند حلِ مسالمت آمیز مشکلات سیاسی و ملی در منطقه میشوند و حل دموکراتیک مسائل ملی را در منطقه به بن بست میکشانند.

آقای محمد زاده، من، هم از محضر مستقیم شهید دکتر قاسملو استفاده کرده ام و هم با خویشان، یاران و همکاران ایشان حشر و نشر و محرمیت داشته و دارم. من شهید قاسملو را از فرزندان برومند ملت کرد میدانم، و کارهای اورا برای نجات و رهبری ملت شریف کرد تحسین میکنم. من به روش های سیاسی دکتر قاسملو آشنائی داشته و نوشته هایِ ایشان را هم خوانده ام، بهمین دلیل هم گفته ام "میدانست" نه اینکه "نوشته است".بر خلاف ادعا و اتهام شما به دکتر قاسملو، در مورد حمایت ایشان از پ ک ک ، شخصیتی که من مستقیما از دکتر قاسملو بیاد دارم نمیتواند موید و حامی تروریزم و احزاب تروریستی باشد و اگر شما در جائی چنین نوشته ای سراغ دارید که شهید عبدالرحمن قاسملو، از عملکرد تروریستی پ ک ک حمایت کرده است لطفا ارائه فرمائید. من یقین دارم که دکتر قاسملو مدافع سر سخت تمامی کردها در هر کجای دنیا، و خواهان رهائی همه آنها از ستمِ دولتهای حاکم بود. اما دکتر قاسملوئی که من میشناسم، ارعاب و تهدید و و حشت و قتل را وسیله ای مناسب برای نیل به این اهداف نمیدانست. اجازه بدهید بصراحت بگویم، که ایشان، در همین راستا هم، در شهر وین، پایخت اتریش، خون پاک خود را فدای مسامحه و مذاکره کرد.

6ــ شما دراخرين نوشتةتان زير عنوان" سخنى با مردم ازربايجان جنوبى" خواهان بة رسميت شناختن زبان تركى در اين مناطق شدةايد اين در حالى است كة بخش عمدةاى از مردم اين مناطق كرد هستندء كردها هم حق بة رةسميت شناختن زيان مادرى خود را دارند. اين يك سوية نطرى شما بة واقعيت جغرافيايىء جمعيتى اين مناطق نشانةى ضيست؟ ايا اين طونة ديدطاء افكار ثان تركيستى موجى از خشونتهاى ملى را دامن نمى زند؟ ايا وقت ان نرسيدة كة باورهاى ملى همرا با ديدطاى ديموكراتيك تبلور ثيدا كنند؟

6- بله من از سرسخت ترین مبلغین رسمیت زبان ترکی بعنوان زبان رسمی آذربایجان، و مناطق ترک نشین ایران میباشم. ولی تعجب من اینجاست شما که نوشته های مرا مو به مو میخوانید چرا ماده 9 همان نوشته را براحتی از قلم انداخته اید که میگوید: 9 – حقوق مساوی برای ملل غیرترکِ ساکن آذربایجان، و آذربایجانیان و ترکان ساکن سایر نقاط ایران . اگر "دید دموکراتیک" بزعم شما یعنی سرزمین های تاریخی آذربایجان را دو دستی تقدیم دیگران کردن است، والله من ضد دمکوکراتم.

و اما این تهدیدِ شما، که افکار من "پان ترکیستی" است واقعا مسخره و از یک موضعِ "هیپوکرات" میباشد. شما که از نقشه "کردستان الکبری" صحبت میکنید (یعنی تجزیه چهار مملکت، از قدیمی ترین و معتبر ترین ممالک منطقه و جهان که کشور های مستقلِ عضو سازمان ملل هستند، و این تجزیه ها چندین میلیون تلفات انسانی، از طرفین خواهد داشت ) تا کردستان آزاد را تشکیل بدهید خود را "ملی" مینامیدو لفظ "پان کردیست" را از قلم میاندازید، ولی وقتی من در داخل کشور خودم، در سرزمینهای تاریخی خودم، در داخل مرزهای موجود، حق آموزش زبان مادری را میخواهم مرا بخیال خودتان با اتهام "پان ترکیستی" تهدید میکنید. این اتهام شاید در بین پسر عموهای "پان ایرانیست (بخوان پان فارسیست) شما" اتهام بزرگی باشد ولی در موردِ من، برعکس عمل میکند.

اگر درخواست جزئی از حقوق مندرج در منشور حقوق بشرِ سازمان ملل، برای آذربایجان، مرا پان ترکیست میکند، اشهد و انّ لا الله الا الله، من پان ترکیستم من پان ترکیستم من پان ترکیستم. من که با کلاشینکف های زراد خانه صدام، یا سلاحهای دیگر که هر چند صباحی قدرتی نو بدست برسد، خیال مملکت سازی ندارم. سلاح انتخابی من قلم و کاغذ، میدانِ جنگ من، کلاس درسِ صلح و همزیستی و حسن همجواری است. من این روش را از شیخ محمد خیابانی ها، پیشه وری ها، قاضی محمدها، سید عبدالقادر گیلانی زاده ها، حاج ناصربیگ ها، آموخته ام و غیر دموکراتم. صد البته، من، سعادت آموزش از مکاتب "سمیتکو" و "عبدالله اوجالان" را نداشته ام، تا به تبلور دموکراتیکِ مورد تاییدِ شما، برسم. من در نوشته خود، بدلیل اعتقادات خانوادگی، و بدلیل شناخت از مناعت و بزرگواری ملت شریف آذربایجان، به تمام ساکنین آذربایجان حق مساوی اعلام کرده، و تاکید نموده ام که "ملل (نه افراد) غیر ترکِ ساکن آذربایجان از کلیه حقوقِ مدنی، متساویا" برخوردار خواهند بود".

آقای محمد زاده، مردم آذربایجان، برای جعل بافت قومی مناطق، نه ادارات سجل و احوال را آتش خواهند زد (که دوستان کردمان در کرکوک زدند)، نه بدستور کسی اموال ملل دیگر را غارت خواهند کرد که بعدا غرامت بدهند (که دوستان کردمان دئر سالِ 1997 بدستور مسعود بارازانی در اربیل کردند و غرامت هم دادند) نه سیل مهاجمان موقت برای سرشماری های کذائی به مناطق گسیل خواهند کرد ( که دوستان کردمان در کرکوک میکنند) و نه با تهدید و ترور، کسی را از کاشانه اش دربدر خواهند ساخت (که دوستان کردمان کرده اند و میکنند) اگر "پان ترکیستی" مغضوب ما، این است، و "دموکراسیِ" مطلوبِ شما، آن.

7ــ بسيارى از مناطقى كة شما ان را ازربايجان جنوبى مى ناميد در ميان كردها بة بخشى لاينفك از كردستان تلقى مى شود. اين هم در برنامة همة احزاب سياسى كردى گنجانيدة شدة است، شما ء رهبران ازربايجان چة برنامةاى براى حل اين واقعيت جغرافيايى و تاريخى و انسانى داريد؟

7 - در یک شب زمستان سرد، در کوه شهیدان، در بالای درهِ "جرمی" در غار کوچکی ( پناه صخره ای)، و در کنار آتش، با مرحوم حاج ناصر بیک (سیلوانا) که مردی محترم، روشن فکر، آگاه، بدونِ سواد، و از مشخص ترین معلمان زندگی من بود، زیر "کپنک" خزیده و درد دل میکردیم. من از اعمالی که موجب کدورت روابط ترک و کرد شده است سخن میگفتیم. یادش بخیر و روانش شاد باد، بمن گفت: "قارداش اوغلی"، این جای شرم نبود که تا همین چند سال پیش، وقتی به ضرورت اداری، درمانی یا معاملاتی، به شهر می آمدیم، چون بچه های شهر ارومیه، کرد و لباس کردی ندیده بودند، بدنبال مان می افتادند و "کاکه وره" میگفتند، لذا شبانه بشهر می آمدیم و از پس کوچه ها به منازل کسبه یهودی وارد میشدیم تا در امان باشیم. این باعث شرم نیست که یک انسان، یک هموطن، و یک مسلمان، به انسان، هموطن و مسلمان دیگری اینگونه رفتار کند؟ بخدا قسم، من در آن سرمای سوزناک و کولاک منجمد کننده، از شدتِ شرم، خیس عرق شده بودم. آقای محمد زاده، در این ملامت و گلایه آن مرد بزرگوار، یک درس اخلاق برای من، و یک درس تاریخ برای شما نهفته است. من درس خود را باشرمندگی آموختم، توصیه میکنم شما، مانندِ من، منتظر دوران شرمندگی نباشید.

من وقتی ده ساله بودم، در شهر ارومیه بیش از شمارِ انگشتانِ دست، سکنه کُرد وجود نداشت، ما با اغلب شان به سابقهِ خانوادگی، آشنائی و دوستی داشتیم. مرحوم رشید بیگ، تمر خان، عمر آقا، بعدها شیخ قادر گیلانی زاده....... گنجانیدن یک هوس مالیخولیائی، در اهداف یک حزب، آسان است. فراری های "پان ایرانیست" در لوس آنجلس، جمهوری های مستقل آسیای میانه و قفقاز را "ایران شمالی" میخوانند و این در حالی است که خود حتی جرات قدم گذاشتن به دروازهِ کشور موجودِ خود را هم ندارند. آنها حتی هرگز، قادر به جمع آوری پنجاه نفر، دور هم نبوده اند، ولی اگر به بیانیه هایشان مراجعه کنید، اهداف بزرگی نوشته اند و از "استپ های قزاقستان، تا دره های تورا بورا، از ماورای سند و جیحون، تا رود ولگا و دریای سیاه" را سرزمین ایران و موطن "نژاد پاک پارسی" میدانند و به "خاک و خون" معتقدند. در این میدان وانفسایِ دوغ و دوشاب، وقتی آنها که خالیِِ خالی هستند چنان جهانگشائی میکنند و چنین امپراطوری راه میاندازند، شما که فعلا مد روز هستید چرا نکنید. از دربند تا دمشق و از اهواز تا ایروان، ارزانی شما.

گدا چرا نزند لاف سلطنت ای دوست
که خیمه سایه ابر است و بزمگه لبِ کشت

برادر، اگر خوی و سلماس و ارومی کردنشین بود، چرا سمیتکو، (قهرمان ملی کردها "بزعم شما" آنجا ها را غارت و قتل عام میکرد، گوش میبرید وآشوب بپامیکرد؟؟؟ مگر قبول کنیم که در آن دوران هم، مصالحِ "بیگانه" ایجاب میکرد که آشوبی باشد، و ناامنی،و جابجائیِ قومی صورت گیرد، تا داد و ستد های سیاسی، و بدل سازی های موازنه آفرین، براحتی انجام پذیرد. "این است معنیِ کردستان آزاد ،که اروپائی ها میخواستند؟ مردم سلماس که از ارامنه گزند بیشمار دیده،و تازه از فتنه قبلی خلاص شده بودند ناگهان خود را گرفتار یغما و آدمکشی سمیتکو می یابند" (ص 831 تاریخ هیجده ساله آذربایجان).

آقای محمدزاده، من خودم را دوستدار حقوق حقه ملت شریفِ کُرد میدانم وامروز هم بخاطر آنست که توصیه میکنم که رهبران کرد، با نسیم های موافق ولی گذران وسوسه نشوند، با وعده وعید های سیاسی مهمانان منطقه، از منطق و معقولات دور نگردند، بهوس زیاده روی های نا معقول نیفتند که بقول ما ترک ها "چوخ یئمك آدامی آز یئمكدن ده قویار"

راجع به قسمت اخیر سئوال شما، که آذربایجان چه راه حلی برای مساله ترک و کرد دارد، که در واقع بهترین، مثبت ترین و ضمنا "تنها نکته بیطرفِ کار خبر نگاریِ شما با من بود" باید عرض کنم که "جانا سخن از زبان ما میگوئی". بقول سهراب سپهری: "چشمها را باید شست، نظری دیگر باید کرد، گونه ای دیگر باید دید" چرا دور برویم، همین مکاتبات من و جناب هجری، بهترین سر آغاز بود که میتوانست مودت دورانِ حکومت های ملی را یادآوری کند.

سابقه دوستی و مودت ملل ترک و کرد اگر برای عده ای فقط یک اعتبارتاریخی است، برای من مضافا، تاریخچه خانوادگی نیز هست. شما میدانید که حکومت محمد قلی خان افشار، که از اولین حکومتهای فدرال تاریخ بشری، و نخستین حکومت فدرال خاورمیانه و شرق بود، در صفوف لشکریان ِ خویش، رزمندگان کرد نیز داشت که در ارتش قهرمان حکومت ملی افشار، دوش بدوشِ جنگدگانِ ترک آذربایجان، جانفشانی کرده، و میتوانستند همزمان، با تزار روس و حکومت تهران درگیرشده، و حکومت ملی را حفظ کنند. ما همین هدف را در "کنگره ملتهای ایرانِ فدرال" هم دنبال میکنیم.

آقای محمد زاده، من در این بیست سال اخیر، روند هویت خواهی و بکارگیریِ روش های دیپلوماتیک توسط رهبران ملت شریف کرد را با کشور هایِ جهان سوم مشاهده کرده، و خوشحال شده ام. ایجاد روابط متناسب با غرب، و معرفی شایسته تلاشهای سیاسی و هویت خواهی به اروپا، آمریکا، و دوستان آنها، از حرکات موثر این روند دیپلوماسی است. اما من و بسیاری از فعالان آذربایجانی در تعجبیم که چرا چنین روشهایِ دیپلوماتیک توسط رهبران و فعالان سیاسی کُرد در ارتباط با آذربایجانی ها که همدرد و همسایه کردها هستند بکار گرفته نمیشود؟؟!!

جواب شجاعانه و صادقانه جناب مصطفی هجری، دبیر کل محترم حزب دموکرات کردستان ایران به نامه من، شاید تنها سندِ دیپلوماتیک و منطقی از طرف یک حزب رسمی کردستان در دوران اخیر میباشد. نتیجه گیری و برداشتی که ملت آذربایجان از این برخورد تناقض آمیز رهبران کُرد میکنند(یعنی رفتار شایسته و دیپلوماتیک باملتها و کشور های دورِ جهان، و برخورد خصمانه و توسعه طلبانه با ملت آذزبایجان و ملل همجوار) این است که کُرد ها دیپلوماسی با کشور هایِ اروپا و آمریکا و غیره را، میخواهند در راستای همان برخورد خصمانه و توسعه طلبانه علیه ملت آذربایجان بکار ببرند و گرنه چه دلیلی دارد ملتی که همانندِ ملت آذربایجان، از ابتدائی ترین حقوق انسانی خود محروم، و همدرد ملت آذربایجان است، بجای اتحاد با ملت آذربایجان، نقشه جعلی کردستان بزرگ، در اراضی تاریخی آنان، و بر علیه منافعشان، بوجود آورده و سرنوشت خود را از سرنوشت ملت آذربایجان جدا میکند.

بکار گیریِ دیپلوماسی، در سطح بین المللی، هر چند متبحرانه باشد، بدون بکارگیریِ روش های دیپلوماتیک مشابه در منطقه، یک دیپلوماسیِ یک بُعدی، ناپخته و عقیم است. باید اعتراف کرد که بکار گیری این سیاست دو پهلو توسطِ بعضی رهبرانِ کُرد، نشانگرِ این است که آنها درک و تحلیلِ صحیحی از مسائلِ منطقه ندارند. خطری که حرکت حق طلبانه ملت شریفِ کُرد را تهدید میکند و میتواند آنرا با شکست مواجه کند، وجودِ تناقض عمیق در عملکردِ جهانی (دیپلوماتیک و مدرن) با عملکردِ منطقه ای (خصمانه و ارتجاعی) از جانب بعضی رهبرانِ کُرد است که مبیّنِ عدم وجود فلسفه سیاسی مدرن در میان آنهاست. رهبرانِ کرد باید روشن سازند که آیا حرکت ملیِ کُرد، یک حرکت حق طلبانه و هویت خواه است، یا ماهیّت توسعه طلبانه دارد؟ آقای محمد زاده، حسن نیت و اتّکاءِ بخود، ما را به تمام آرزوهایِ منطقی مان در منطقه خواهد رساند، و برعکس، اتکاءِ به بیگانه، و از قالب خود بدر آمدن، روزی مارا در بین ملتهای منطقه، به عنوانِ دشمن، محبوس، و از چهار طرف، به محاصره خواهد انداخت.

8ــ در همان نامة ياد شدة بة مصطفى هيجرى ايشان را سرزنش مى نمائيدء ائيتلاف ايشان با پان ايرانيست ها را تصميمى عجولانة، كوتابينانةء غيرة مركزى معرفى مى نمائيد. مى توانم بپرسم چرا؟

8 - پان ایرانیست یک حزب سیاسی نیست. بلکه یک گروه "نژاد پرست" و "ارتجاعی" است. که در مراحل مختلف به اشکال متفاوت، وبا ملقمه ای از روش شوونیستی و فاشیستی، عمل کرده است. ایدئولوژیِ یک خاک، یک خون، یک زبان، یک نژاد، یک ملت، و یک حکومت مرکزی واحد، که ستار خان را کشت، شیخ محمد خیابانی را شقه شقه کرد، قاضی محمد و یارانش را بدار آویخت، دکتر قاسملو و دکتر شرفکندی را ترورکرد، زبان ملتها را برید، اقوام را جابجا کرد، فرهنگها را قدغن نمود یک رونوشت زشتی از حزب سوسیال ناسیونال هیتلر است. این تفکر با جرایدی نظیر کاوه و ایرانشهر که با هزینه "نازی های هیتلری" تهیه و تبلیغ میشد به ایران آمد و آن کشور"کثیرالملّه" را به زندان ملیتها و فرهنگها تبدیل کرد. اساس تمام ایده های آنها بر ضد منشور حقوق بشر، و بر خلاف تمام اعتقادات انسانی است. این تفکر یک ایدئولوژی منتفی شده و یک ورق سوخته است. در یک کلام، تاریخ مصرف آن مدتها، گذشته است. من حساب ملت شریف فارس را، از این گونه تفکرات و رهبری های بیمار گونه و مالیخولیائی جدا میدانم. این تفکرافراطیِ شوونیستی، در ایران، بیش از ملل غیر فارس، اکثریتِ ملت شریف فارس را متضرّر، سر درگم، و گمراه کرده است. اگر این تبلیغات، صحت داشت، چرا در این 2500 سال، سیر این ملت همیشه قهقرائی بوده است؟

شما در چند سئوال پیشین بمن نصیحت میدادید ومرا، که بدون دشمنی با کسی، بدون حتک حرمت از مرزی، و بدون آزار انسانی، "زبان مادری" میخواهم، "پان" خطاب میکردید. آیا دشمنی شما با "پان" بود یا "ترک"؟ اگر با "فلسفهِ پان" مخالفید، چرا از "پان ایرانیست، بخوان پان فارسیست" دفاع میکنید، اگر با ترک دشمنید، که ای بابا، در طول تاریخ، مگر غیر از آذربایجانی هم دوست و متحدی داشته اید؟؟ (البته منظورم این سالهای اخیر نیست)

شما کافی است که سایت های اینترنتی "سومکا" و "پان ایرانیست" را مرور کنید که چطور با ملل ایرانی خاصه ترک و عرب دشمنی میکنند و میخواهند "ایران بزرگ" (یعنی از کوههای اورال و سند و جیحون تا قفقاز و مدیترانه) را از وجود ترک و عرب بزدایند. یعنی 25 ملیون فارس و دو سه ملیون تاجیک و دو ملیون ارمنی، میخواهند شش جمهوری ترک و سیصد ملیون ملل ترک و تمام ملت عربِ ایران و شرق عراق را از بین ببرند.(خدا به پسر عموی خونخوارشان، آدولف هیتلر رحمت کند که بسوزاندن شش ملیون یهودی بیگناه اکتفا کرد) روشن است که، این گروه برای خدمت به بیگانگان بدنیا آمد،و در خدمت بیگانگان بود. این تفکر آپارتاید، در دوران پهلوی زیر شاپوی متفکرین نوکر مآب (محمود افشار، فروغی، ......) وزیرِ یونیفورم ژنرالهای قلابی (بهار مست، آریانا، .......)، و در دوران حکومت اسلامی زیر عبای آخوندان فاسد و غارتگر(رفسنجانی، خاتمی .......) و زیر فوکول اپوزیسیون دون کیشوتی (پرویز ورجاوند، فرود فولاد وند، ......) انگل وار، خود رابر پیکر ملل غیر فارس ایرانی تحمیل، با نفت عرب، غله ترک، معادن بلوچ، و احشام کُرد، آرایش یافته، و با جانبازِی سربازانِ ترک و کرد و عرب و بلوچ، محافظت شده است.

در طول تاریخ، همیشه، عرب ایرانی با برادرانِ عرب غیر ایرانی، ترک ایرانی با برادرانِ ترک غیر ایرانی، کرد ایرانی با برادرانِ کرد غیر ایرانی و بلوچ ایرانی با برادرانِ بلوچ غیر ایرانی جنگیده، هم زبانان، هم فرهنگان، و اقربایِ خود را کشته و فرزندان خود را شهید داده است تا سلطه غیر انسانی یک گروه نژاد پرست و خود برتر بین را، بر خود، مستحکم و پایدار کند. این، آن "پان" است که شما باید نکوهش کنید، نه آنکه، میخواهد در داخل مرزهای تاریخیِ خود، در سرزمین های سوخته و اشغال شده خود، و با بقایایِ ثروت غارت شده خود، و بدست متفکرینِ هنوز به به سرقت نرفته خود، زبان مادری خود را یاد بگیرد.

راستی آقای محمد زاده شما چرا از تمام پیامبر ها، مرتبا" "جرجیس" را انتخاب میکنید؟ رهبر و قهرمان ملی، سمیتکوی قاتل و غارتگر، حزب منسجم مردمی، پ ک ک تروریست، گروه فکری موتلفه، نژادپرستانِ مالیخولیائیِ"باصطلاح "پان ایرانیست".

9ــ در يك كلام مى توانيد بگوييد كة شما شهرهاى شمالى كردستان از سردشتء مهاباد گرفتة تا اورميةء سلماس ء خوى و .... ايا ازربايجان مى ناميد يا كردستان؟

9 - آقای محمد زاده، در مورد مسائل استراتژیک و یکپارچگی جغرافیائی و اراضی تاریخی، آذربایجان، اراده ملی آحاد آذربایجان، در قالب مجلس ملی، که تبلور اراده دموکراتیک مردم است تصمیم خواهد گرفت، نه اینجانب. من یقین دارم که تجلی اراده ملی آذربایجان، به ضرر یکپارچگی جغرافیائی و اراضی تاریخی آذربایجان نخواهد بود. اما اگر شما از طرف مردمتان و به بهای خون آن بیگناهان، تصمیم میگیرید کار درستی نمیکنید. بهتر است اجازه بدهید مردمتان تصمیم بگیرند که تجلی اراده مردم، مایه صلح و همزیستی در بین ملتهای همجوار و همسایه خواهد بود.

آقای محمد زاده، من در جواب سئوال هفتمِ شما، این سئوال جوک مانند شما را هم جواب داده ام. آذربایجان از زمان حکومت ماد کوچک آذربایجان بود و تا ابد نیز آذربایجان خواهد ماند. این گونه سئوالات، اشخاصی مثل مرا، که مبلغِ حسن همجواری هستیم، دست بسته تسلیم مبارزان خود شیفته و فرصت طلب، میکند و امکان هرگونه دوستی و آشتی را، ازبین میبرد. من داستان شعر ناصر خسرو "چنار و کدو بن" را بشما یاد آوری کرده و تذکر میدهم:

فردا که بر من و تو وزد باد مهرگان
آنگه شود پدید که نامرد و مرد کیست

اگر گستاخی نهفته در این سئوال، بدلیل شرایط موجود شمال عراق، یعنی امکانات خارج از مرزهای ماست، طبعا" ملت ترک آذربایجان، ملل ترکمن و قشقائی ایران نیز در خارج از مرزهای خود برادران و خواهرانی دارند. در چنین شرایطی طنین خشم ملل قهرمان ترک ایران از دامنه های هیمالیا تا کرانه های مدیترانه و دریای اژه، در تمام جمهوری های ششگانه خواهد پیچید و تصورهرگونه گستاخی از خارج مرز ها، نه یک مسئله داخلی، که اعلام جنگ به تمام این جمهوری ها، تلقی خواهد گردید.

10ــ سخن اخر شما براى خوانندگان كردى زبان اين مصاحبة چيست؟

آقای محمد زاده، مطمئن باشید که سئوالهای تندروانه و افراطی شما، جایگاه فکری مرا ذره ای عوض نکرده است. در یک کلام، برادران و خواهران کرد ما، در هر منطقه ای که باشند اگر در داخل مرز های تایید شدهِ کرد نشین باشند، همسایگان عزیز ما هستند و اگر در داخل مرز های ترک نشین، برادران و خواهرانِ همشهریِ ما، با حقوق مطلقا مساوی خواهند بود. همانطور که گفتم، دسیسه ها و تحریکات چند تند رو و افراطی که در خارج از مرزها، بدون توجه به مصالح برادران و خواهران کرد، درایران، به مرحمت شرایط جهانی، ادعا های بوالهوسانه ای میکنند، به این سهولت،نمیتواند ملت آذربایجان را تحریک و عصبانی کند. تذکر دادم که "نقطه جوش" احساسات ملت آذربایجان بسیار بالا، و برخوردشان بسیار صبورانه و عملکردشان بسیار قاطع است. امروز هر زن آذربایجانی، "بورلا خاتون" و هر مرد آذربایجانی، "ستار خان" است.

ما و شما، میتوانیم بدون بیراهه رفتن، وسوسهُ شرایط منطقه شدن، به جذر و مدّ های سیاسی تن سپردن، دست بدست هم، و بدون اتکا به غیر، فقط با دوستی و تایید همسایگان، به آمال منطقی خود برسیم.

سرافراز باد ملت قهرمان آذربایجان
سربلند باد ملت شریف کرد
پاینده باد مَودّت و همزیستی ملل شریف ترک و کرد

دکتر علیرضا نظمی افشار
کمیسیون دیپلوماتیک آذربایجان جنوبی
alnazmi@msn.com
سپاس
روزنامةنگار مستقل كرد
خالد محمدزادة
www.endishe.blogfa.com

Read more- Ardı- بقيه- آردي